Angst wil eigenlijk alleen maar dat je vlucht. Maar welke kant je oprent, zegt het natuurlijk niet.

Ik zag zojuist een hele mooie film. Het ging over Robin de Puy, een hele toffe portretfotografe uit Amsterdam (voor de liefhebber, ze fotografeert ook met Mamiya <3). In de film gaat ze drie maanden reizen in de VS in haar up. Toen ze tiener was, had ze een keer een lijst gemaakt van 0 tot 100. Op 0 stond wat ze het minste eng vond, thuis zijn met vrienden, en op 100 het allerengst: in je eentje op reis.

robin

Ik vind haar werk fantastisch en had zonder het te weten er al veel van gezien. Ze maakt de meest spraakmakende portretten en een aantal had ik zonder te weten dat ze van haar waren al regelmatig als voorbeeld gebruikt voor mijn eigen shoots. In dit NRC-artikel vertelt ze over haar werk en waarom ze die enge reis wilde maken:

Toch wringt er iets. „Ik was 24 uur per dag met fotografie bezig”, vertelt de tengere fotografe in een Amsterdams café. „Ik kon geen nee zeggen tegen opdrachtgevers, ik was als de dood dat ik dan geen werk meer zou hebben. Dat houd je niet vol. Ik was gewoon overwerkt, daar kwam het op neer. Ik kon niets bedenken wat ik nog deed buiten de fotografie. Mijn motor had ik verkocht omdat ik toch geen tijd had om erop te rijden. Mijn creativiteit droogde op. Ik maakte nauwelijks nog vrij werk. Het was duidelijk dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging.”

Ik vind haar zo dapper dat ze op reis ging. Dapper om aan de andere kant van de wereld niet meer weg te kunnen lopen voor jezelf, voor je eigen gedachten en je eigen rusteloosheid. Dapper omdat ze haar eigen – creatieve – grens ziet en stopt. De drempel van onzekerheid die ze steeds overgaat om contact te maken met mensen en dan de mooiste en diepste verhalen te horen. Love it.

Je kijkt de film hier.


Elk jaar met Kerst maak ik een kerstboom op de muur. De foto’s pluk ik van Instagram van het afgelopen jaar. De hele maand december kijk ik ’s ochtends met koffie en ’s avonds met wijn in de hand naar de muur en denk ik ‘wat had ik toch een leuk jaar’. Dit jaar woont Renske sinds de zomer bij mij en staat zij dus op minstens de helft van de foto’s. Toen we gisteravond bezig waren de boom te maken op de muur, bedacht ik me opeens: ‘we kunnen ook kwartetten!’.

Het Ultimate Klip Kwartet was geboren. In plaats van de kerstboom hangt er nu een lullig A4tje met de all-time-score op de muur. Ik sta voor. Renske niet.

The official rulebook of the ultimate klip kwartet. Muahaha @itsrenske it is on! #kwartetten

Een foto die is geplaatst door Maike Veltman (@maikev88) op

Dit is hoe je je eigen kwartet maakt.

Je bestelt bij de HEMA alle foto’s die je leuk vindt op een vierkant formaat dat handig te schudden is. Ik deed 10 bij 10cm. Je bedenkt een aantal leuke setjes van 4 en geeft de foto’s namen. Denk aan inside jokes en leuke grappen, maar wel zo dat je snapt welke kaart welke is. Geef iedereen een lijst van de kwartetten en begin.

Omdat Renske halverwege erachter kwam dat ze niet wist hoe ze moest kwartetten – of ze liep ontiegelijk vals te spelen – hier de regels:

De kaarten worden geschud en iedere speler begint met 4. De rest is de pot. Een speler begint door aan de ander een kaart te vragen van een van de setjes. Deze vraag wordt meestal als volgt geformuleerd: “Mag ik van Renske van IJzersterk de Sushiboys?” Of: “Mag ik van Maike van de categorie Maike de Run Bitches Run kaart.” Als de gevraagde speler deze kaart heeft, moet ie deze geven en mag de vragende speler verder vragen. Als ie de gevraagde kaart niet heeft, moet je een kaart pakken uit de pot. De ander mag op zijn beurt een kaart gaan vragen. Het is trouwens handig om een oneven aantal kwartetten te hebben.

Wie om een kaart vraagt, moet zelf al minstens een kaart uit dat kwartet bezitten. (He, Renske!!)

Dit zijn mijn kwartetten.


Na een half jaar op de wachtlijst kreeg ik vorige maand eindelijk mijn eigen volkstuin in Groningen. Superblij toog ik die kant op terwijl ik Edgar, de liefde van mijn leven met mij mee sleepte. We hadden een afspraak met A, de beheerder. Toen we nog geen vijf minuten op de tuin waren, kwam er een man bij staan.

“A, kan ik jou even spreken.”
We keken hem met z’n drieën aan.
“Iemand heeft mijn pruimen gestolen.”

Edgar keek me aan, ‘are you kidding me?’ seinde hij. Ik beet op mijn lip. Het klonk als een aflevering van Penoza.
“Dat is niet zo mooi,” zei A.
“Ja, en nu dacht ik,” ging hij verder, “misschien wil jij iedereen even een mailtje sturen dat ze niet mijn pruimen moeten stelen.”

Het was even stil. We keken naar de grond.
“Misschien was het iemand van buiten de tuin,” opperde A. “Dan mail ik iedereen voor niets.”

Nu keek hij naar Edgar.
“Ja, zo’n knaap springt natuurlijk zo over het hek.”

De spanning was om te snijden.
“Heei! Deze knaap,” viel ik mijn lief bij, “zou nooit pruimen stelen.”

Als kemphanen stonden we tegenover elkaar, toen de man zijn hoofd achterover gooide en keihard begon te lachen. Edgar en ik mochten doorlopen. Terwijl we naar mijn nieuwe tuin liepen, vertelde A gelijk maar de eerste regel: je mag niemands pruimen stelen. En ook niet de tomaten, courgettes of kolen. Je mag wel commentaar hebben.

🌱🌾🌿

Een foto die is geplaatst door Renske Veltman (@itsrenske) op

Toen het uiteindelijk het moment van de sleuteloverdracht was, twijfelde ze. Ze keek langzaam van mij naar Edgar. “Ben jij ook een tuinder,” vroeg ze Ed. Hij reageerde net iets te snel en te fel: “Zeker niet.” Verschrikt keek ze naar mij. “Remt hij je dan niet af?” “Nee, hoor,” zei ik. Ik kreeg de sleutel. Ik nam een teug frisse lucht en verzuchtte dat ik er zin in had. A kneep haar ogen een beetje dicht en zei: “Nou, als je er volgend jaar nog zo over denkt, ben ik blij verrast.” En daar kon ik het mee doen.

Maar nu heb ik een moestuin. Van ruim 70m2. Heuj. En ik heb gelijk maar een moestuinmaatje erbij gezocht, Marin van Groeneavonturen.nl. Toen ik het hele verhaal later aan vriendin R vertelde, en erbij vermeldde dat je natuurlijk de realiteit nooit uit het oog moest verliezen, pruimen kosten tenslotte 2 euro de kilo op de markt, kwam ze niet meer bij van het lachen. Met de tranen over haar wangen verklaarde ze me voor gek dat ik überhaupt aan de hele onderneming begon. En vervolgens wel alvast witlof bestellen voor zomer 2016.

Mijn nieuwe tuin #stadstuinieren #volkstuin #moestuin #Groningen

Een foto die is geplaatst door Maike Veltman (@maikev88) op


Deze zomer is Renske bij mij en Edgar, de liefde van mijn leven komen wonen. Doordeweeks. In het weekend gaat ze terug naar Elst. En in een van die weekenden was in Groningen de vintagemarkt, Klein Berlijn. Ik ging er heen, Rens niet. En omdat ik zo’n lieve zus ben, kocht ik een prachtige gele vintage jas voor haar.

Ik had niets gezegd en hem stiekem tussen haar andere kleren gehangen. Toen ik maandag op mijn werk zat, stuurde ze me deze foto en nog honderd appjes met hartjes.

12087517_10153704511181098_2009734824_n

Ik was de beste zus van de wereld. Hoe hip zou Rens door de stad lopen, ware het niet dat ze een week later in Elst bedacht dat ze hem nog even in de wasmachine ging gooien. Dit was de tweede foto die ik van de jas kreeg.

12081494_10153704511131098_1709440973_n

OMG.


‘I used to think that I could never lose anyone if I photographed them enough. In fact, my pictures show me how much I have lost.’
– Nan Goldin

Ergens in januari vroegen mijn ouders of ik naar Suriname wilde na mijn examen. Natuurlijk wilde ik dat en vanaf dat moment ben ik mijn vakantie gaan plannen. Maike zei dat ik heel veel foto’s moest maken. Ik had bedacht dat ik ruim de hele maand dat ik hier was elke dag een plog zou maken, net als 10e. Ik zou elke dag van mijn fantastische avontuur vastleggen zodat ik dat toffe gevoel dat ik altijd heb wanneer ik in Suriname ben, altijd ging bewaren.

Toen ik hier eindelijk alleen was, lukte me dat niet. Ik moest zo wennen om hier weer te zijn. Hier waar alles zo bekend is, maar toch ook zo vreemd. Waar mensen mij herkennen als ik door de stad loop of ergens kom, maar zelf bijna geen mensen meer ken. Maar ook waar ik eindelijk alle dingen weer kan doen die ik vier jaar lang niet heb kunnen doen en waar ik alles weer kan eten wat ik vier jaar lang niet heb kunnen eten.

In die eerste week maakte ik wel foto’s, maar ik vond het lastig. Aan de ene kant zijn foto’s een geweldige manier om herinneringen te bewaren, maar aan de andere kant lukte het mij niet. Het lukte mij niet om de sfeer, de mooiheid en het blijde gevoel dat ik op dat moment heb, op de foto te zetten. Als ik door Suriname loop of de stad uit ga, dan vind ik Suriname zo mooi. Zo verschrikkelijk mooi. Op een avond ben ik een ijsje gaan eten in de stad aan de Waterkant. We hadden uitzicht op de Bosje brug waar de auto’s overheen reden, de lichtjes die bij Fort Zeelandia in de bomen hingen, de mensen die rondliepen en het terrasje dat vol zat met mensen. Ik word daar heel blij van, maar dat zie je allemaal niet terug op mijn foto’s.

De een-na-laatste dag in #suriname werd ik wakker in mijn hangmat met deze #zonsopgang #VSCOcam

Een foto die is geplaatst door Renske Veltman (@itsrenske) op

Een andere reden waarom ik het lastig vind, is omdat Suriname anders is dan Nederland. Suriname ziet er anders uit. Minder luxe. Meer chaos. Zelf moet ik daar altijd even een dag aan wennen als ik in Suriname ben. Ik moet dan even mijn first world mind uitzetten en dan is het weer normaal. Daarna vind ik Suriname zo mooi. Juist omdat het minder luxe is. Omdat er meer chaos is. Het is gewoon Suriname. Ik wil alleen dat andere mensen het ook mooi vinden. Van iets dat je zelf heel gaaf of mooi vindt, wil je graag dat andere mensen dat ook vinden. Je wilt ermee pronken en er een beetje over opscheppen. Dat wil ik ook over Suriname. Ik wil dat andere mensen mijn land ook zo mooi vinden. Het is alleen niet het uiterlijk. Het is ook de sfeer die er is. Die sfeer kan ik niet overbrengen, waardoor het uiterlijk overblijft. En ik ben bang dat anderen dat helemaal niet zo mooi vinden zoals ik dat vind.

Misschien komt het ook wel omdat ik geen fotograaf ben. Als ik besluit om van een dag een plog te gaan maken, ben ik constant bezig met foto’s maken en mooie composities te zoeken. En dan is de foto soms niet goed belicht. Terwijl ik eigenlijk meer geniet als ik gewoon ga genieten van die dag. Als ik niet druk bezig ben met foto’s maken. Als ik gewoon één mooi moment zie, daar snel een foto van maak en dat op instagram zet. Van mijn reis in Suriname heb ik maar een paar foto’s. Van de vijf weken dat ik hier ben, heb ik de meeste toffe, mooie en blije momenten niet gefotografeerd. Maar ik zou ook niet zo goed weten hoe ik zoiets dieps moet bewaren. Niet op een foto en soms ook niet zo goed in mezelf.


Edgar, de liefde van mijn leven is de bloemkolen zat. En dat is maar goed ook, want ze zijn bijna op en ik heb nog 30 courgettes. Ik eet sinds een maand bijna elke dag uit de tuin en dat vind ik leuk. Gisteren was ik bij een vriendin en die meldde dat haar laatste update van de tomaten van 2 maanden geleden was. Inderdaad op deze blog. J, deze is voor jou! <3 _HP_9554_HP_9510_HP_9525_HP_9513_HP_9523_HP_9543_HP_9533_HP_9540_HP_9530_HP_9544_HP_9550_HP_9556


Zondag ging ik naar Joden Savanne. Cynthia McLeod schrijft over deze plaats in haar boek ‘Hoe duur was de suiker’ en sindsdien wil ik heeel graag naar deze plek. Het was heel gaaf en bijzonder, maar ik had het in mijn hoofd toch iets mooier gemaakt dan het was, waardoor het ook een beetje tegenviel. Het was wel een hele leuke dag, gewoon even buiten de stad en wat leuks doen. Op de weg terug kwamen we een kreek tegen langs de weg en daar zijn we even gaan zwemmen.

_DSC0482_DSC0481_DSC0488_DSC0511_DSC0512_DSC0513Foto 12-07-15 20 54 13_DSC0514

Foto 12-07-15 20 49 53Foto 12-07-15 20 48 37_DSC0536_DSC0543-2_DSC0537-2