Ik heb gisteren eindelijk de eerste slakken door midden geknipt. Muahaha fuckers! Edgar, de liefde van mijn leven stond naast me in de tuin en schrok er wat van. “Ik wist niet dat je zo gemeen kon kijken”, zei hij terwijl ik mijn evil laugh deed.

Maar los daarvan is er weer van alles aan de gang in mijn moestuin, heb ik spierpijn van het spitten en staan mijn tomaten in de tuin (ondanks alle waarschuwingen van iedereen dat ik dat nog niet moest doen – I will prove you wrong).

Gaat_hard__sugarsnaps__moestuinLe__gardenZit_te_dutten_hihiZaaien__moestuinRoze_3Niet_zo_roze_meer..__snijboon__moestuinWoot_woot__tomaten__bloem__moestuin__tomato


Na een maand van superveel werken, bedacht Edgar, de liefde van mijn leven afgelopen donderdag dat het hoog tijd was voor romantiek. Ed had nog een bon liggen voor onbeperkt spareribs eten in Eext en wie ons kent weet dat er voor ons niets romantischer is dan dat. Spareribs, stil dorpje, samen <3. We kwamen binnen rond half 8, stipt op tijd want we hadden gereserveerd tenslotte. Terwijl we arm in arm de drempel overstapten, zagen we het al. Het hele cafe was leeg. Ik mompelde tegen de serveerster 'we hebben gereserveerd' terwijl ik om me heen keek en het hooi zag waaien. We gingen zitten bij het raam en het avontuur begon. Al snel zaten we met wijn in onze linkerhand en elkaars vingers in de rechterhand terwijl we elkaar diep en verliefd in de ogen keken. Ik zei: "Je ziet er leuk uit", tegen Ed. "Ja", zei Ed terwijl hij lief terugkeek. "Maar mannen worden ook alleen maar knapper als ze ouder worden", zei hij toen. "Maar vrouwen niet. Dus geniet ik extra van hoe leuk jij er wel niet uit ziet vanavond." Hij keek me verliefd aan terwijl ik een grote slok wijn nam om me voor te bereiden op de uitbarsting. "WAT?" riep ik terwijl ik mijn hand terugtrok. Op dat moment zag ik de serveerster vanaf de andere kant van het restaurant in een langzame pas naar ons toelopen. Bij onze tafel stopte ze en vroeg 'is alles naar wens'. Wij wat mompelen natuurlijk terwijl Ed met zijn ogen duidelijk probeerde te maken dat hij het allemaal niet zo bedoelde, dat ik zo mooi was en liefde en meer. Ik zat alleen maar nijdig in mijn spareribs te hakken. Spareribs die Gordon Ramsay trouwens fuck roepend uit zou kotsen. Het weekend erna zat ik bij vriendin J een kop koffie te drinken. "Hoe is 't?" vroeg ze. "Ja..." begon ik. "Edgar zei gisteren dat het heel leuk was", zei J. Ed had de dag ervoor opgepast op kleine E. "Ja, nou, ja, dat kan hij wel zeggen..." en het hele verhaal kwam er uit. Van eerst de opmerking en hoe we erna de wereld aan onderwerpen erbij hadden gehaald. "Ik ben zo blij", zei J toen ik klaar was met mijn verhaal, "ik bedoel ik vind het vervelend voor je, maar ik ben zo blij dat wij niet de enige zijn die altijd ruzie maken in een restaurant." Ik nam een slok van mijn koffie. "Waar ging het uiteindelijk over?" "Ja, dat weet je wel", zei ik. "Aah ja", knikte ze, "daar gaat het bij ons ook altijd over." We dronken onze koffie op en ik dacht erover na hoe Ed en ik ruzie maken over de meest suffe onderwerpen waar elk stel ruzie over maakt. Hoe we het erna weer goed maken en samen biertjes drinken in de zon. En ik dacht zolang we maar heel cliche blijven, heb ik het toch best getroffen met een man die alleen maar knapper wordt.


Het is de eerste zondag sinds weken zonder Lubach. Hoe overleven we het tot september? Renske en ik waren twee weken geleden bij de opnames en we hadden Edgar, de liefde van mijn leven meegesleept. Check ons shinen in dat publiek dan.

publiekje

We waren gewoon eerste getuigen bij de rise van ons aller farao. Check de hele uitzending hier. En mijn favoriete fragment hieronder.


De dag dat ik mijn zusjes belde en vertelde dat ik een moestuin ging beginnen, was niet de eerste dag dat ze pret om mij hadden. Al vanaf het moment dat Renske mijn naam kan zeggen, volgt ze ‘Maike’ eigenlijk altijd al op met ‘suf’. In gedachten zag ik hoe ze met haar ogen rolde toen ik enthousiast over de kiemkracht van tomaten begon en over de exotische soorten courgette die ik wilde groeien.

Je snapt mijn verbazing toen ik opeens een foto kreeg van mijn oudste zus Nynke met potjes aarde waar een klein steeltje uitkwam. Ze ging dat weekend een vierkante moestuinbak kopen, zei ze. En vervolgens begon Renske ook. Haar laatste foto op Insta:

Cuties, ik kan niet wachten tot jullie opkomen #mybabies

Een foto die is geplaatst door Renske (@itsrenske) op

Ik superblij natuurlijk, want dit betekende maar een ding. Nu willen ze niets liever dan mij om raad vragen, om zaaitips en om leuke unieke zaadjes en plantjes die ik ergens op gescharreld heb zoals ik alleen kan. Ik zag ons al uren aan de telefoon hangen met de benen tegen de vensterbank omhoog terwijl de zon zowel mij als mijn tomaatjes streelde. Het kan vast niet lang meer duren tot ze me gaan bellen <3. Tot die tijd zit ik in mijn supertuin, die nu trouwens zo is (en let vooral op het allereerste lieveheersbeestje van 2015): _MG_5231_MG_5232_MG_5237

_MG_5238
_MG_5239
_MG_5236_MG_5251_MG_5248_MG_5259


Edgar, de liefde van mijn leven verwijt me regelmatig dat ik zo overdrijf. “Als mensen je blog lezen, krijgen ze echt een totaal verkeerd beeld van hoe we zijn.” Ik vind dat het wel meevalt en om dat te bewijzen, hier een overzicht van wat Edgar deze week allemaal tegen me zei.

Maandag

Ik zit op de 9e. Edgar thuis. Via Facebook. Het is 4 uur.
Ik: “What to cook? What to cook?
Edgar: “…”
Ik: “Or shall I bake something in the oven? wink wink. With pastry…”
Pastei is z’n lievelings. Dat weet ik omdat ik zo’n goede vrouw ben.
Ed: “Pastry is gebak he. Dat is niet bladerdeeg. Ik denk dat je puff pastry bedoeld. Maar lekker ja.”
Ik: “Zucht. Dat was niet de reactie waarop ik hoopte.”
Ed: “Ik ben ook ziek. Ik reageer anders.”
Ik: “Jij reageert altijd op mijn taalfouten. LOL”
Ed: “Of kipnuggets?”
Vervolgens stuurt hij me dit plaatje.

10403100_337772283083579_6734387666621814308_n

Dinsdag

Edgar loopt door het huis en ik zit aan tafel te werken.
Ed: “Hey, heb je eindelijk al die zooi van je hier in de hoek opgeruimd?”
Hij kijkt superblij.
Ik: “Ja, het zit nu allemaal in dat tasje bij de boekenkast.”

Woensdag

Ik ben met Renske aan het facetimen. Ed zit achter z’n pc’tje te gamen en mee te luisteren. We hadden het over de familiefoto die we afgelopen weekend gemaakt hebben bij het weekendje weg. Vooral over het punt dat Renske tussen mijn zus en zwager zit geplet.
Ik: “Hahaha.. maar het is juist goed dat je ertussen zit, anders heb je echt zo stelletje, stelletje, stelletje en forever alone.”
Rens: “HEEEE!”
Ik: “Nee, hoor. Je gaat heus wel liefde vinden. LOL.”
Edgar: “Renske, dit is gewoon Maike’s eigen onzekerheid hoor. Zij dacht drie jaar geleden ook dat ze nooit liefde zou vinden.”
Ik: “We hebben al 5 jaar Ed!”
Ed: “Dat bedoel ik.”

Donderdag

Ik zit op kantoor in Leeuwarden en collega D bedenkt dat we die avond ons kantoor gaan verven. Impulsief. Edgar is ziek en ligt thuis op de bank. Daarom brengt de vriendin van F kluskleren voor me mee. Een legging. In panterprint. Ik stuur een foto naar Edgar.
Ik: “Kijk wat voor kluskleren J voor me heeft meegenomen… :(. De jongens noemen me Latisha.”
Edgar: “BILLEN.”

10997944_10153198409746098_608502226_o

Vrijdag

Ik zit op de bank en Ed komt achter mij staan.
Ed: “Die vines van deze dudes zijn echt TE grappig!”
*stuurt een vine via facebook*
Ik: “Oké”, en moet vervolgens nog 300 kijken.
Hij ligt helemaal in een duik achter me en ik vind het mwah.
Edgar: “Ik ben zo blij dat we dezelfde humor hebben…”

Zaterdag

We lopen ’s middags door de Oosterstraat in de stad naar de Simon Levelt voor een kopje koffie.
Ik: “Wat ga jij nemen? Een chocochoc? Ik neem denk ik gewoon weer een latte macchiato as always.”
Ed: “Zo heet het niet.”
Ik: “Chocoshoc niet?”
Ed: “Het heet espressochoc. Van espresso met choco.”
Ik: “Ik dacht van choco met een espressoshock.”
Ed: “Nee.”
Ik: “Maar wat neem je dan?”
Ed: “Espressochoc.”

Zondag

We zitten op de bank na de eerste lentedag van het jaar. Ik heb de hele dag in de (moes)tuin doorgebracht.
Ik: “Zal ik je wat fotootjes laten zien die ik van de tuin voor m’n blog heb gemaakt?”
Ed: “Is goed.”
Terwijl ik door de fotootjes ga, licht ik ze uitgebreid toe tot Edgar al drie keer aanstalten probeert te maken om weer op te staan.
Ik: “Vind je het niet interessant?”
Ed: “Ik ben ziek. En je vertelt zulke lange verhalen.”
Ik: “Maar ik vind het zo leuk om te praten! Hoe zou je het vinden als ik het leukste van jou wegdoe, je pc’tje?
Ed: “Prima. Heb ik meer tijd om fijn naar al je verhalen te luisteren.”


De enige grenzen die Edgar, de liefde van mijn leven, mij gegeven heeft, zijn ‘geen kippen’ en geen ‘stinkende mest’. We zaten van de week samen op de bank de lijst met groente door te nemen die ik komend jaar allemaal uit de grond wil krijgen. “Geen bieten”, zei hij terwijl hij met een dikke stift een streep op de lijst zette. “En ook geen venkel.” Weer trok hij een streep. “Niets van welke kool dan ook”, ging hij door terwijl hij een dikke streep door mijn spruiten zette. “Ook geen boerenkool?” vroeg ik sip. “Ja, boerenkool is wel lekker.”

Toen ik de lijst terugkreeg en eigenlijk alleen de bonen en de courgette de test hadden doorstaan, verfrommelde ik de lijst en schreef ik keurig al mijn groentes weer op een nieuw papiertje. “Waarom vraag je me wat ik wil als je er toch niets mee doet?” mopperde Ed toen hij weer achter de computer ging zitten. “Ik heb het onthouden”, zei ik. Ik doe toch wel lekker venkel en pompoen planten :).

Vorig jaar heb ik geëxperimenteerd met zonnebloemen – hallo, slakken, mofos -, frambozen die geel bleken te zijn in plaats van rood, kruiden, heel veel kruiden en twee paprikaplantjes waar ik zeker dertig euro aan spullen, liefde en geduld tegenaan heb gegooid, maar die mij maar 1 ieniemienie paprikaatje opleverden. De fuckers.

De_buit._Deze_zonnebloem_gaat_mij_de_zomer_geven.
Dit_was_niet_de_bedoeling...

Maar komend jaar wordt het anders. Komend jaar gaat het goed. Ik zie mezelf al zitten met een heerlijke kop zelfbedachte en zelfgekweekte theemix. Een heerlijk schaaltje yoghurt met blauwe bessen en gele frambozen. Ik word zo’n madam die puur zen is en geen mindfulness-app meer nodig heeft. Een boek, de zon en een hangmat in de moestuin, ik zal volmaakt gelukkig zijn. Buiten zet ik een bord neer met ‘Free Veggies’ waar op een omgekeerde aardappelkist venkel, pompoenen en bieten zullen liggen.

De buren zullen van mij houden en regelmatig zal ik rozen in mijn tuin vinden die de bovenburen uit liefde naar beneden gegooid hebben.

En de komende tijd zullen jullie genieten van mijn avonturen, mijn heldenverhalen over de tuin. Mijn tips voor heerlijke gerechten en als jullie lief zijn en bereid naar Groningen af te reizen, krijgen jullie gratis eten. Dat beloof ik.

Hier een voorproef, mijn 25m2 in de winter.

Winter_3
En_het_is_weer_wit

10932164_414217242086655_1634763517_n
Frosty


Schermafdruk 2015-02-14 17.09.37Mijn schoonvader en ik hebben een speciale band. Dat werd bevestigd toen wij wat weken terug voor het derde jaar op een rij elkaars lootje hadden getrokken voor Sinterklaas. Waar ieder ander gedicht van de familie vol zat met half slinkse opdonders die niet gemeen waren omdat het tenslotte Sinterklaas was, gingen onze gedichten over liefde, rust en gezelligheid. Een paar weken eerder hadden we namelijk ontdekt dat we allebei afzonderlijk van elkaar mindfulness hadden ontdekt. En dat we allebei vergruisd werden hierdoor door onze significant other. Ze begrepen het niet. Maar wij begrepen het wel. Wij waren mindful.

Al snel gingen we apps uitwisselen, keken we elkaar begrijpend en invoelend aan en zeiden we dingen tegen elkaar als ‘het is oké’ en ‘het mag er zijn’ terwijl de rest gierend van de lach en met ingehouden sarcasme op de bank lag. Maar zij ervoeren tenslotte ook niet de druk waar ons bestaan dagelijks onder leidt. En dat is oké.

Een paar dagen terug heb ik een nieuwe app ontdekt. Een zalige, zo dacht ik in het begin. Deze app heeft een bodyscan – ‘voel je tenen en laat ze in de grond zakken’ – van een half uur, maar ook een van 10 minuten, voor de drukke zakenvrouw die toch mindful wil zijn. Niet is lekkerder dan vlak voordat je je bed uit moet, nog even met dopjes in je oren tien minuutjes mindful worden en tegen Edgar, de liefde van mijn leven aankruipen. Dat moet met dopjes want toen ik het eens gewoon zo aanzette en Ed wakker werd terwijl ik mindful werd, riep hij keihard in mijn oor dat het niet oké was. 

Maar om eerlijk te zijn, kom ik er wat van terug, van dat hele mindfulgedoe. Vanochtend voordat ik de trein moest halen en nog tien minuten had om mij nog even om te draaien, dacht ik ‘kom, ik doe eens wat anders’.

Ik koos niet voor de bodyscan die ik inmiddels uit mijn hoofde kende, maar ging voor de stille meditatie. Daar kwam ik snel bedrogen mee uit aangezien die na een gongklank gewoon stil bleef. “Hallo”, dacht ik, “dat kan ik zelf ook wel” en ik zocht een ander programma uit. Helemaal onderaan de lijst stond ‘tempel’. Ik kroop weer lekker onder de deken terwijl ik in gedachten de tempel inliep. De stem zei dat ik door wat gangen heen moest, een trap op en daar weer een deur door moest, terwijl buiten de koeien heerlijk in de wei stonden te grazen. Ergens vloog een vlinder langs het raam en in elke kamer stond iets van waarde. Maar ergens tussen de tweede wenteltrap en de vierde deur moet ik in slaap gevallen zijn want toen ik weer wakker werd, stonden we opeens op het balkon. En ik moest de trein halen.

Half slapend ging ik in gedachten weer naar binnen op zoek naar de trap. Ik kwam langs de kamer van verborgen herinneringen, pijnlijke confrontaties en verloren geliefden. Ik stoof langs de balzaal vol geluk terwijl ik koortsachtig nadacht waar die verdomde wenteltrap was gebleven tot ik opeens een stem hoorde, als van boven, zo mooi, zo liefdevol die riep “Maike, Maike”. Ik werd wakker en het was Edgar die bozig riep dat ik uit bed moest omdat ik hem wakker had gemaakt met mijn gedraai. “Kun je nou nooit gewoon even gezellig rustig liggen?” vroeg hij. Beschaamd legde ik mijn oordopjes weg en mijn telefoon met mindfulness-app aan de kant. Dat was ongeveer tegelijkertijd toen ik erachter kwam dat ik de trein had gemist.


Het is vandaag – kennelijk – gedichtendag, want ik zie iedereen gedichten delen op facebook, twitter en insta. Dit is mijn fav van de afgelopen tijd, for obvious reasons <3.

Zo_meteen_koffie_drinken_met_Edgar_in_de_stad_3

Deze komt uit de Flow van vorige maand.

>> Wat is jouw favo gedicht?


Ik ging vanmiddag samen met Edgar, de liefde van mijn leven in de stad een kop koffie drinken. Eigenlijk kon ik maar aan een ding denken. Er zou die middag, terwijl wij onze tijd in de stad aan het verdoen waren, een pakketje bezorgd worden. Pour moi!

En pakketjes, daar houden wij van. Toen ik thuis kwam, rende ik naar de buren en daar stonden niet 1, maar 2 pakketjes op mij te wachten. Woot Woot. In deze blog een heerlijke update van al dat moois dat ik gekocht en gekregen heb.

Het eerste pakket was een kado in mooi vloeipapier met een strikje. 

Een paar dagen terug schreef Hanneke van Fittevrouwen.nl (superleuke blog!) dat ze een vest wegdeed. Die wilde ik wel! Juist omdat mijn nichtje Mira precies dezelfde heeft. Er zat een superlieve kaart bij. Ik haalde het papier eraf en Edgar, die naast mij stond, kreeg de schrik van z’n leven. Op de doos stond heel groot BABY SET. “Wat?” riep hij. “Nee, nee, Hanneke heeft toch zelf een kindje.” En toen ik even later het vest aandeed, keek hij om en zei: “nu heb ik er ook een.”

Superlief_kado_met_superlief_kaartje_van__fittevrouwen._Blij_mee__
Woot_woot

Dan pakket 2.

Als zelfs mijn schoonvader er weet van heeft en ik niet, dan ben ik erg laat. Vanochtend waren Edgars ouders bij ons op de koffie en ik schepte op dat ik een pakketje kreeg. Van Dille en Kamille. Wat erin zat? Gewoon, dingetjes. “Oh, dat is toch zo’n winkel. Daar ben ik weleens geweest”, riep mijn schoonvader vanaf de bank. “Hm”, dacht ik.

’s Middags pakte ik eindelijk al dat moois uit. Eerst dit mooie nestkastje. Ik heb wel niet zelf een baby, maar dan wil ik op z’n minst babyvogels in de buurt. Daar ga ik even een mooie plek voor zoeken in de tuin. En dan de paprikapoeder die ik eerder al op de plog van 10e zag. Die moest ik ook hebben. Ik liet hem aan Edgar ruiken. “Smokey”, zei hij.

_DSC1790
_DSC1792

Vervolgens heb ik de meest random items bij elkaar gekocht. Een borstel met harde haren, stoomkruiden omdat Edgar al weken loopt te snuiven (“maar ik ga toch niet met mijn kop onder een theedoek, hallo, ik ben geen ouwe kerel”) en de schattigste cupcakehoudertjes met mini-appels erop. En dan nog dit heerlijke mes die Nigella ook altijd gebruikt in haar kookshow. Een beetje kruiden hakken, zalig!

_DSC1796_DSC1795_DSC1793

Het is jammer dat de kick van online shoppen zo snel uitwerkt. Ik wil alweer… <3. >> Wat is jouw favo webshop?