munttheeHet moet een week of wat geleden zijn dat ik naar mijn laptopscherm zat te staren en om en om Klip en Veltman achter mijn naam typte. Ik was in Leeuwarden bij F en D in de studio (hierover later meer) en F zat vanachter zijn big ass computerscherm naar me te kijken. “Lukt het?” vroeg hij. “Jaa…”, zei ik een beetje twijfelend.

Ik tikte nog een aantal keer driftig op backspace om vervolgens weer Klip te typen. “Wattan?” Ik trok mijn schouders op en zei: “Ik weet niet of ik nou Klip of Veltman op de website moet zetten.” Ik zag dat hij niet zo goed begreep waarom dit een issue was, maar lief en begrijpend als hij is, ging hij er uitgebreid op in. “Pro’s en con’s”, zei hij. “Pro”, zei ik, “zo heet ik nu.” F knikte, want dat klopte inderdaad. Sinds 11 september 2013, de dag der dagen, heet ik zo <3.

“Con”, vervolgde ik, “ik heb niet gelijk mijn naam veranderd na september en als ik dat nu doe is het raar.” Dat heeft te maken met dat ik destijds dacht dat ik natuurlijk al zoveel faam had verworden op internet onder de naam Maike Veltman, dat wanneer ik alles op Klip zette en mensen mij gingen zoeken, ze hevig teleurgesteld zouden worden omdat ze mij niet meer zouden kunnen vinden. Het zou maanden duren voordat Google doorhad dat ik mijn naam had veranderd en de schade die dat zou doen aan mijn online imago, mijn fans, en nou ja, need I say more?

“Dan maak je er toch Klip-Veltman van?” zei F. “Nee, bah.. brr, dat vind ik zo suf.” Ik trok er een vies gezicht bij. “Dan ben ik echt zo’n kind die getrouwd is en dat superleuk vind. En die muntthee met honing drinkt en heel veel zin heeft in ‘later’ en die het over haar man heeft, en blegh.” “Maar zo ben je toch ook?” “Ja, nou, ja, misschien ook wel, maar ik wil dat toch niet uítstralen?!!” F moest heel hard lachen en besloot met ‘dan doe je toch gewoon 1 naam.” Ik dook weer achter mijn laptop en zuchtte nog eens. Ik besloot om toch maar Klip te laten staan. Eens kijken hoe dat bevalt.

Eenmaal thuis liet ik de nieuwe webpagina aan Edgar, de liefde van mijn leven zien. “Ik heb een verrassing voor je, liefje piefje”, zei ik. “Leuke foto”, zei hij. Hij scrollde wat met de muis en vond er verder niet zoveel van. “Maar zie je dan niet dat er Klip staat!” riep ik uit. “Jawel”, zei hij. Hij gaf me een kus op mijn hoofd en zei: “Werd ook wel tijd, hè, nadat we er zoveel duizenden euro’s voor betaald hebben.” Ik knikte een beetje en nam nog een slok van mijn muntthee.


Het was ongeveer twee weken en een paar dagen geleden dat Edgar, de liefde van mijn leven en ik via Marktplaats een scanner wilden kopen nadat onze trouwe print-scan-combi-apparaat de geest gegeven had. We kregen contact met ene Roel die een scanner te koop had voor 27 euro en 90 cent. Edgar stuurde een snel mailtje of hij de scanner nog had. Dit kreeg hij terug:

Roel2

Dezelfde dag nog togen we naar Groningen Noord om de scanner op te pikken. Wat je normaal gewend bent van Marktplaats is dat je aanbelt, iets in je handen gedrukt krijgt, zelf subtiel of opzichtig – net wat je wilt – een blik werpt op wat je koopt, een beetje afdingt over de prijs, het geld in iemands hand stopt en uiteindelijk maximaal tien minuten later weer in je auto zit op weg naar huis. Toen Roel de deur open deed, ging het anders.

We keken recht in een leuk, vriendelijk gezicht van iemand die ongetwijfeld nog in de jaren 70 leefde, compleet met bruine ribbroek en jampotbril. We liepen mee naar de woonkamer en kozen fris toen hij ons vroeg of we koffie, thee of fris wilden. Ik heb zelden zo’n toffe woonkamer gezien behalve in films, wat me eraan deed herinneren dat ik dit moest onthouden, wil ik ooit een jaren-70-film maken. Roel bracht ons cassis en wij keken naar de oneindig lange rijen lp’s en cassettebandjes, allemaal keurig geordend met een cm ruimte ertussen. De lp’s natuurlijk niet. Die lagen gewoon in stapels van een meter hoog naast de kasten. In een tas op tafel lag de scanner. Jasper ging voor de subtiele blik op het apparaat, maar hij was nog niet klaar of Roel pakte de tas en begon uitvoerig tekst en uitleg te geven terwijl hij de tas langzaam uitpakte. Ik leunde met mijn cassis achterover de kussens van de bank in terwijl voor ons op de grond een mozaïek van scanneronderdelen ontstond. Roel had zelfs online een handleiding opgezocht en die vast voor ons uitgeprint en gestencild.

Ed en ik keken elkaar af en toe schalks aan. Tijdens de uitleg vertelde Roel ons ook dat naast zijn passie voor muziek (hij had wat minder met computers) het heel leuk vond om zo nu en dan iets via Marktplaats te verkopen. Soms voor 50 cent maar ook wel eens voor behoorlijke bedragen. Het duurste wat hij verkocht had? Iets van zo’n 45 euro. Edgar vertelde dat hij de scanner wilde gebruiken om zijn tekeningen mee in te scannen wat Roel enthousiast deed grijpen naar zijn eigen tekeningenverzameling. We kregen beide een kunstwerk mee en mochten de scanner op proef met een jaar garantie mee naar huis nemen.

Toen we drie kwartier later de straat uitreden met de scanner als een baby ingepakt in de kofferbak (door Roel) wisten we niet zo goed wat we moesten zeggen. Hoe tof was dit? Wat een superleuke bijzondere man.

En vandaag kreeg Ed dan nog een mail :).

Roel3

Ps. Renske, hij had dus ook zeker 5 platenspelers in de woonkamer staan. Zal ik ‘em eens voor je mailen? 😉


Vanmiddag ben ik met Renske naar het Groninger Museum geweest. Ik wilde al veel langer gaan, ik woon tenslotte in Groningen en hoe kan je als goede stadjer nou nooit naar je eigen museum zijn geweest? Ik wil het in deze blog gaan hebben over 1 expositie, namelijk die van Marga Weimans: House of Fashion. Niet dat de rest saai was, maar ze konden gewoon niet tippen aan de droomjurken van Weimans, die ook nog eens Surinaamse roots heeft. Dat laatste doet verder niet ter zake, maar vind het altijd wel een belangrijk detail. Oke, ik moet eerlijk zijn: ja, de jurken waren mooi, maar de echte reden waarom ik hierover blog, is omdat ik eindelijk – voor het eerst van mijn leven – kunst snap. Ik snapte het. En op het eind riep ik lyrisch: “het gaat over mij. Het gaat echt over mij.” Ik voelde me zo begrepen.

Halverwege de expositie bleef ik opeens staan en draaide me om. Ik rende met mijn camera langs de andere bezoekers terug naar het begin en gilde over mijn schouder naar Rens: ik snap het – ik snap het – moet foto’s maken – blog – ik snap het. Renske bleef een beetje staan en twijfelde of ze iets terug moest roepen of gewoon net moest doen alsof ze niet bij mij hoorde.

Bij het begin beginnen, dacht ik. Ik maakte deze twee mooie foto’s van de Wonderlandcollectie van Weimans. Na deze foto’s zal ik uitleggen wat ik snapte en hoe het kwam dat ik mijn eigen trouwjurk tegenkwam op die expositie (echt waar!):
dromenland
Marga Weimans is een Rotterdamse kunstenares. De expositie heet House of Fashion, waarin ze bedacht dat ze zelf net als Coco Chanel een beroemd modehuis heeft. In dit modehuis zijn er verschillende jurkenlijnen die allemaal op een andere manier vertellen wie zij is, wat je identiteit is. Een jurk die zegt wie je bent – kan het nog mooier? Nee.

Elke jurkenlijn vertelt op een andere manier over wie ze is. Dromenland, de jurken die gebaseerd zijn op Alice in Wonderland – met felle kleuren en konijn, zijn je fantasie. Er waren andere jurken die gebaseerd waren op de omgeving (City Life), geïnspireerd door materialen van gebouwen (Aerial), spaanplaat, dat soort dingen. Je omgeving zegt wie je bent. Waar je vandaan komt, waar je woont of waar je toevallig bent of graag heen gaat.

single instagram postHet moment dat ik het snapte, begon toen ik de zaal Body Archive inliep. Weimans heeft haar DNA-code laten omzetten naar een kleurenpatroon die door de zaal heen te zien is op een soort installatie die de poppen aan hebben (you had to be there). Tot dan toe liep ik nog redelijk onnozel door de zalen zoals ik meestal ben wanneer ik kunstzinnige dingen zie of aanhoor. Meestal denk ik ‘uhu’ en knik ik wat om niet al te dom en onwetend te lijken, maar in werkelijkheid bedenk ik me dan wanneer we weer naar de KFC zullen gaan.

collageDe ruimte na Body Archive had allerlei collages waar je kon zien hoe Weimans dacht en haar werk had gemaakt. Toen dacht ik “Aha, collages. Kijk, hier kan ik wat mee.” In mijn studententijd en ook met mijn afstudeerfilm collaagde ik mij wat af. Opeens klikte het. Weimans wil natuurlijk vertellen hoe je jezelf ziet en uitdrukt (waarschijnlijk denken jullie nu ‘duh’, maar dat komt omdat ik het hierboven heel goed heb uitgelegd. In de expositie waren alleen jurken en geen getypte uitleg. Ik bedoel maar).

En toen kwam de laatste zaal. Die heette: Most Beautiful Dress in the World. Er was alleen een ingang en als je binnenliep, stond je in oneindig veel witte lagen stof. Je stond ín de jurk!! Aaah… en ik kon maar één ding bedenken: zo moet het dus voelen om in mijn trouwjurk te staan. Ja, mijn trouwjurk, ja.

Ik vond het zo te gek van Weimans dat de ‘most beautiful dress in the world’ gewoon míjn trouwjurk is. Renske vond het wat overdreven maar het was al te laat: als in een trance stond ik daar te twirllen in (ja, echt ín) mijn jurk. Het was magisch.
magisch


Mijn ouders gingen van de week op vakantie waarop mijn zus via de groepsapp in paniek uitriep – of nou ja, dat stel ik me zo voor, want ze typte het – nu is papa op vakantie en heb ik helemaal geen foto van Mira met papa. Even voelde ik met haar mee, tot ik de meest heldere ingeving van de week kreeg. “Dat kan ik oplossen”, dacht ik bij mezelf.

Ik ging achter mijn laptopje zitten en begon de foto’s die ik pas van Mira had gemaakt uit te knippen in paint. Na een paar Miramemes met opa gemaakt te hebben, dacht ik “waarom nu stoppen?” en toen was het hek van de dam. Na alles in de groepsapp gegooid te hebben, was het oordeel van mijn zusjes positief. Hun reacties waren “hahahahahaha” en “dit is echt onnozel zeg”. Papa en mama waren stil. Later begreep ik dat mama vooral de foto met Gordon niet per se grappig vond. Wat nu juist de grap was. Dat ze dat niet grappig zou vinden. Anyways… ik sta open voor verzoeknummers.


Renske komt volgende week de hele frickin week bij me logeren. Aaaah…..

En voor deze gelegenheid ben ik al weken aan het plannen. De vorige keer dat ze kwam, was in de winter (met oud jaar – want ‘dat wil ik hip in Groningen vieren en niet saai bij papa en mama op de bank’. Dit is een van de weinige keren in het jaar dat Renske mij of mijn leven hip vindt, maar dat even terzijde :).

Sinds de winter ben ik dus elke keer als ik langs een leuk zaakje, een nieuwe eetplek of een tof winkeltje loop aan het bedenken ‘oooh daar ga ik met Rens heen’. De lijst is aardig lang geworden en ik denk gewoon niet dat we aan alles toekomen volgende week. In ieder geval is dit mijn top 10. Oh, en volgende week bloggen we natuurlijk over ALLESSSS!!!

1. Pizza eten bij Uurwerk. Buiten op de picknickbanken of binnen op de te grote Chersterfield banken. Het liefst met het haardvuur aan. Ja, ik weet dat het zomer is, maar toch.

2. Naar de Stadsakker. Ok, dat is voor mij, want Renske houdt niet van tuinieren. De Stadsakker is een van de leukste winkeltjes in Groningen en de enige over tuinieren. Ze hebben ALLES en het is zo schattig.

3. We gaan – natuurlijk – koffie drinken bij Simon Lévelt.

4. Wandelen (en foto’s maken) in het Noorderplantsoen en chillen bij Flinders.

5. Samen naar het Groninger Museum want dat willen we beide echt al heel lang maar doen we nooit. Volgende week wel.

6. ’s Avonds samen langs de kade wandelen naar de stad en dan ergens wijn drinken. Of cola. (Renske is 17).

7. Bij mij in de tuin de terraskachel aan doen en in het gras liggen en disaronno drinken. Geen cola (niemand kan controleren hehe.)

8. Met z’n drieën, ja, voor het eerst mag Edgar, de liefde van mijn leven meedoen, naar Vesting Bourtange in Oost-Groningen. Hier wil ik al drie jaar heen en volgende week gaat het gebeuren! Misschien. Als de rest ook zin heeft.

9. We gaan samen naar Leeuwarden, naar de Smederij. Waar ik samen met F en D, mijn nieuwe mati’s en collega’s een bedrijfje begin. Renske MOET natuurlijk de studio zien.

10. En op de terugweg gaan we samen naar de Kruidhof of een andere leuke wandeltuin. OMG wat klinkt het suf als ik dit teruglees, maar het is echt een hele gave tuin!


Toen ik tiener was, wilde ik niets liever dan dat mijn leven als twintiger precies zo zou zijn als in Friends. Met een goede vriendin samenwonen, altijd lachen – zelfs de ruzies zouden leuk zijn, al je leuke vrienden vlakbij en met de liefde van je leven de hele dag koffie drinken. Ik hield toen niet eens van koffie, maar het leek me zo leuk.

Zoals altijd met mij zijn de dingen in mijn hoofd altijd veel romantischer, grappiger en grootser. Toen ik net 20 was, maakte ik ruzie met mijn huisgenootjes over wasmiddel en wc-papier. Maar het was niet grappig. Mijn vrienden woonden niet per se dichtbij en de liefde van mijn leven zat achter z’n computertje in Groningen.

Even had ik de hoop opgegeven. Mijn leven zou nooit zo zijn als van Phoebe. Snik.

friends

Sinds ik ook een beetje een hipster ben geworden – ik zit tenslotte nu in een café een blog te typen, o jee – ben ik ook van koffie gaan houden. Een aangezien ik worstel met schrijf-ontwijkend-gedrag ben ik zojuist al mijn foto’s gaan terugkijken. De helft is van koffie. Een kop koffie. Of gewoon een foto van Simon Levelt waar wij altijd koffie drinken. Of een foto van de lucht die ik heb gemaakt terwijl ik op het bankje voor Simon koffie dronk. Of een foto met Renske die uit het raam bij Simon kijkt. Of een waar ik door de stad naar Simon loop. Er zijn gewoon te veel foto’s met koffie.

En toen realiseerde ik het me opeens. Elke keer als Edgar, de liefde van mijn leven (jaja!) en ik koffie gaan drinken, komen vriendin J, vriend F en kleine E ook de hoek om. In het begin moesten we er hard om lachen dat we elkaar zo vaak zo toevallig tegen kwamen. Nu zijn we teleurgesteld als ze er niet zijn. Soms spreken we af met een appje ‘koffie?’ en ‘ja!’. Maar soms ook niet. We gaan gewoon altijd op zondag koffie drinken. Of op vrijdag. Of dinsdag. Wanneer niet eigenlijk…?

Daarom hier een collage van mijn koffiefoto’s. Want daar word ik blij en vrolijk van.

koffie


Ik zag vandaag dat Bert van Te Hooi en Te Gras de foto’s op Facebook had gezet en dacht toen: “Aah… waarom ben ik de blog vergeten?!11!!!?”. Edgar, de liefde van mijn leven en ik zijn in juni een week terug geweest waar we vorig jaar getrouwd zijn. En ik heb aangeboden om voor de eigenaren (Bert en Anja) foto’s te maken voor hun website. Het was echt heel leuk om weer terug te zijn in Boijl (Friesland ja). Ik heb met Edgar door de maneschijn gewandeld (hij vond het suf, ik romantisch), we hebben spelletjes gedaan bij kaarslicht onder de bomen en onze beide ouders zijn op bezoek geweest.

Behalve dat ben ik begonnen met een fotoserie die ik – hopelijk – mijn leven lang vol ga houden. Ik zoek nog een leuke naam voor de serie, maar de 1e twee foto’s heb ik al. Een in bruidsjurk en een in korte broek. Zie het voor je: met zwangere buik, met drie koters, als oud omaatje… etc. Elke keer op de trampoline bij Te Hooi en Te Gras <3.

blog10


Renske en ik zijn de hele dag al verliefd op Miiiii-raaaa. Ze heet Mira, maar wij kunnen niet zonder dramatische uithaal over ons nieuwe lieve nichtje praten. Zoooo lief, we krijgen er niet genoeg van. Gisteren om iets over vier is ze geboren (op mama’s verjaardag). Vanmiddag hebben we al even met haar geknuffeld. Maar genoeg over de aunties. We zitten nu samen achter de laptop foto’s uit te zoeken en tadaaaa… hier is lieve nieuwe Mira Belle Bekker <3.

#AAH WE HAVE NEVER BEEN SO HAPPY IN OUR LIVES