Elk jaar met Kerst maak ik een kerstboom op de muur. De foto’s pluk ik van Instagram van het afgelopen jaar. De hele maand december kijk ik ’s ochtends met koffie en ’s avonds met wijn in de hand naar de muur en denk ik ‘wat had ik toch een leuk jaar’. Dit jaar woont Renske sinds de zomer bij mij en staat zij dus op minstens de helft van de foto’s. Toen we gisteravond bezig waren de boom te maken op de muur, bedacht ik me opeens: ‘we kunnen ook kwartetten!’.

Het Ultimate Klip Kwartet was geboren. In plaats van de kerstboom hangt er nu een lullig A4tje met de all-time-score op de muur. Ik sta voor. Renske niet.

The official rulebook of the ultimate klip kwartet. Muahaha @itsrenske it is on! #kwartetten

Een foto die is geplaatst door Maike Veltman (@maikev88) op

Dit is hoe je je eigen kwartet maakt.

Je bestelt bij de HEMA alle foto’s die je leuk vindt op een vierkant formaat dat handig te schudden is. Ik deed 10 bij 10cm. Je bedenkt een aantal leuke setjes van 4 en geeft de foto’s namen. Denk aan inside jokes en leuke grappen, maar wel zo dat je snapt welke kaart welke is. Geef iedereen een lijst van de kwartetten en begin.

Omdat Renske halverwege erachter kwam dat ze niet wist hoe ze moest kwartetten – of ze liep ontiegelijk vals te spelen – hier de regels:

De kaarten worden geschud en iedere speler begint met 4. De rest is de pot. Een speler begint door aan de ander een kaart te vragen van een van de setjes. Deze vraag wordt meestal als volgt geformuleerd: “Mag ik van Renske van IJzersterk de Sushiboys?” Of: “Mag ik van Maike van de categorie Maike de Run Bitches Run kaart.” Als de gevraagde speler deze kaart heeft, moet ie deze geven en mag de vragende speler verder vragen. Als ie de gevraagde kaart niet heeft, moet je een kaart pakken uit de pot. De ander mag op zijn beurt een kaart gaan vragen. Het is trouwens handig om een oneven aantal kwartetten te hebben.

Wie om een kaart vraagt, moet zelf al minstens een kaart uit dat kwartet bezitten. (He, Renske!!)

Dit zijn mijn kwartetten.


Afgelopen twee weken heb ik heel veel thuisgezeten en als een malle geleerd voor mijn komende examens. Gelukkig heb ik spotify premium en kon ik dus onbeperkt muziek luisteren al die tijd. Dit was mijn afspeellijst:

En nu ga ik mijn Nederlands examen maken, joe!


Na een maand van superveel werken, bedacht Edgar, de liefde van mijn leven afgelopen donderdag dat het hoog tijd was voor romantiek. Ed had nog een bon liggen voor onbeperkt spareribs eten in Eext en wie ons kent weet dat er voor ons niets romantischer is dan dat. Spareribs, stil dorpje, samen <3. We kwamen binnen rond half 8, stipt op tijd want we hadden gereserveerd tenslotte. Terwijl we arm in arm de drempel overstapten, zagen we het al. Het hele cafe was leeg. Ik mompelde tegen de serveerster 'we hebben gereserveerd' terwijl ik om me heen keek en het hooi zag waaien. We gingen zitten bij het raam en het avontuur begon. Al snel zaten we met wijn in onze linkerhand en elkaars vingers in de rechterhand terwijl we elkaar diep en verliefd in de ogen keken. Ik zei: "Je ziet er leuk uit", tegen Ed. "Ja", zei Ed terwijl hij lief terugkeek. "Maar mannen worden ook alleen maar knapper als ze ouder worden", zei hij toen. "Maar vrouwen niet. Dus geniet ik extra van hoe leuk jij er wel niet uit ziet vanavond." Hij keek me verliefd aan terwijl ik een grote slok wijn nam om me voor te bereiden op de uitbarsting. "WAT?" riep ik terwijl ik mijn hand terugtrok. Op dat moment zag ik de serveerster vanaf de andere kant van het restaurant in een langzame pas naar ons toelopen. Bij onze tafel stopte ze en vroeg 'is alles naar wens'. Wij wat mompelen natuurlijk terwijl Ed met zijn ogen duidelijk probeerde te maken dat hij het allemaal niet zo bedoelde, dat ik zo mooi was en liefde en meer. Ik zat alleen maar nijdig in mijn spareribs te hakken. Spareribs die Gordon Ramsay trouwens fuck roepend uit zou kotsen. Het weekend erna zat ik bij vriendin J een kop koffie te drinken. "Hoe is 't?" vroeg ze. "Ja..." begon ik. "Edgar zei gisteren dat het heel leuk was", zei J. Ed had de dag ervoor opgepast op kleine E. "Ja, nou, ja, dat kan hij wel zeggen..." en het hele verhaal kwam er uit. Van eerst de opmerking en hoe we erna de wereld aan onderwerpen erbij hadden gehaald. "Ik ben zo blij", zei J toen ik klaar was met mijn verhaal, "ik bedoel ik vind het vervelend voor je, maar ik ben zo blij dat wij niet de enige zijn die altijd ruzie maken in een restaurant." Ik nam een slok van mijn koffie. "Waar ging het uiteindelijk over?" "Ja, dat weet je wel", zei ik. "Aah ja", knikte ze, "daar gaat het bij ons ook altijd over." We dronken onze koffie op en ik dacht erover na hoe Ed en ik ruzie maken over de meest suffe onderwerpen waar elk stel ruzie over maakt. Hoe we het erna weer goed maken en samen biertjes drinken in de zon. En ik dacht zolang we maar heel cliche blijven, heb ik het toch best getroffen met een man die alleen maar knapper wordt.


Het is de eerste zondag sinds weken zonder Lubach. Hoe overleven we het tot september? Renske en ik waren twee weken geleden bij de opnames en we hadden Edgar, de liefde van mijn leven meegesleept. Check ons shinen in dat publiek dan.

publiekje

We waren gewoon eerste getuigen bij de rise van ons aller farao. Check de hele uitzending hier. En mijn favoriete fragment hieronder.


Ik was aan het facetimen met Maike:
M: ‘Ik ben zo hipster, weet je wat Ed en ik gaan doen?’
Ik: ‘Nou?’
M: ‘We gaan een bonenmaler kopen! Dat is heel handig, want nu koop ik elke drie weken koffie bij Simon Lévelt en dan malen ze dat, maar dan hebben we één dag verse koffie en dat is het niet vers meer, maar met een bonenmaler hebben we elke dag verse koffie. We kunnen dan ook kiezen hoe we de bonen malen, want dan kunnen we het speciaal malen voor de cafetiere of voor het pruttelpotje of voor het koffiezetapparaat. THE ENDLESS POSSIBILITIES. Oh, je moet ook deze vine zien. Die liet Jasper zien, had je mijn vorige blog gelezen? Dit is van diezelfde gast en gaat over een cafetiere. Zooo grappig!
Ik: ‘Ok.’
M: ‘Ja, ik ben nu zo’n hipster, want:

  1. Ik hou van koffie, heel erg.
  2. Ik drink ook heel veel koffie en heb heel veel verstand van alle soorten koffie en soorten malingen.
  3. Ik woon in de stad.
  4. Ik ga koffie drinken in de stad.
  5. Ik heb een stadstuintje.
  6. Ik heb een moestuin.
  7. Ik heb een macbook.
  8. Ik heb een start-up (STIPSTER!). En we maken ook allemaal leuke en creatieve dingen met foto en film enzo.
  9. Ik heb een biologisch groentekrat dat elke woensdag bezorgd wordt! Meer hipster dan dat wordt niet hoor Renske!
  10. Ik heb een blog, met jou.
  11. Oeh, en Edgar heeft een baard!

Foto 08-03-15 20 14 58
Foto 08-03-15 20 15 01

Ik heb zelf alleen altijd geleerd dat het idee van een hipster juist is dat ze niet mainstream willen zijn en zichzelf niet hipster noemen, want ze willen niet deel zijn van een groep maar juist alteratief en ‘eigen zijn’. Dus, Maike Manuela Klip-Veltman, jij hebt zojuist de hoofdzonde van de hipster begaan en bent daarom geen hipster. Het spijt me.

Dit is nog een leuke infographic over hipsters, maar heeft verder niets met deze blog te maken. Het idee is dat je al deze dingen in je bezit moet hebben om te voldoen aan het hipster-zijn. Volgens mij, Maik, doe je dat ook al niet. – Het hebben van een fiets telt niet als je er nooit op fietst –

5329212920_8e0b92a60d_b

 


Edgar, de liefde van mijn leven verwijt me regelmatig dat ik zo overdrijf. “Als mensen je blog lezen, krijgen ze echt een totaal verkeerd beeld van hoe we zijn.” Ik vind dat het wel meevalt en om dat te bewijzen, hier een overzicht van wat Edgar deze week allemaal tegen me zei.

Maandag

Ik zit op de 9e. Edgar thuis. Via Facebook. Het is 4 uur.
Ik: “What to cook? What to cook?
Edgar: “…”
Ik: “Or shall I bake something in the oven? wink wink. With pastry…”
Pastei is z’n lievelings. Dat weet ik omdat ik zo’n goede vrouw ben.
Ed: “Pastry is gebak he. Dat is niet bladerdeeg. Ik denk dat je puff pastry bedoeld. Maar lekker ja.”
Ik: “Zucht. Dat was niet de reactie waarop ik hoopte.”
Ed: “Ik ben ook ziek. Ik reageer anders.”
Ik: “Jij reageert altijd op mijn taalfouten. LOL”
Ed: “Of kipnuggets?”
Vervolgens stuurt hij me dit plaatje.

10403100_337772283083579_6734387666621814308_n

Dinsdag

Edgar loopt door het huis en ik zit aan tafel te werken.
Ed: “Hey, heb je eindelijk al die zooi van je hier in de hoek opgeruimd?”
Hij kijkt superblij.
Ik: “Ja, het zit nu allemaal in dat tasje bij de boekenkast.”

Woensdag

Ik ben met Renske aan het facetimen. Ed zit achter z’n pc’tje te gamen en mee te luisteren. We hadden het over de familiefoto die we afgelopen weekend gemaakt hebben bij het weekendje weg. Vooral over het punt dat Renske tussen mijn zus en zwager zit geplet.
Ik: “Hahaha.. maar het is juist goed dat je ertussen zit, anders heb je echt zo stelletje, stelletje, stelletje en forever alone.”
Rens: “HEEEE!”
Ik: “Nee, hoor. Je gaat heus wel liefde vinden. LOL.”
Edgar: “Renske, dit is gewoon Maike’s eigen onzekerheid hoor. Zij dacht drie jaar geleden ook dat ze nooit liefde zou vinden.”
Ik: “We hebben al 5 jaar Ed!”
Ed: “Dat bedoel ik.”

Donderdag

Ik zit op kantoor in Leeuwarden en collega D bedenkt dat we die avond ons kantoor gaan verven. Impulsief. Edgar is ziek en ligt thuis op de bank. Daarom brengt de vriendin van F kluskleren voor me mee. Een legging. In panterprint. Ik stuur een foto naar Edgar.
Ik: “Kijk wat voor kluskleren J voor me heeft meegenomen… :(. De jongens noemen me Latisha.”
Edgar: “BILLEN.”

10997944_10153198409746098_608502226_o

Vrijdag

Ik zit op de bank en Ed komt achter mij staan.
Ed: “Die vines van deze dudes zijn echt TE grappig!”
*stuurt een vine via facebook*
Ik: “Oké”, en moet vervolgens nog 300 kijken.
Hij ligt helemaal in een duik achter me en ik vind het mwah.
Edgar: “Ik ben zo blij dat we dezelfde humor hebben…”

Zaterdag

We lopen ’s middags door de Oosterstraat in de stad naar de Simon Levelt voor een kopje koffie.
Ik: “Wat ga jij nemen? Een chocochoc? Ik neem denk ik gewoon weer een latte macchiato as always.”
Ed: “Zo heet het niet.”
Ik: “Chocoshoc niet?”
Ed: “Het heet espressochoc. Van espresso met choco.”
Ik: “Ik dacht van choco met een espressoshock.”
Ed: “Nee.”
Ik: “Maar wat neem je dan?”
Ed: “Espressochoc.”

Zondag

We zitten op de bank na de eerste lentedag van het jaar. Ik heb de hele dag in de (moes)tuin doorgebracht.
Ik: “Zal ik je wat fotootjes laten zien die ik van de tuin voor m’n blog heb gemaakt?”
Ed: “Is goed.”
Terwijl ik door de fotootjes ga, licht ik ze uitgebreid toe tot Edgar al drie keer aanstalten probeert te maken om weer op te staan.
Ik: “Vind je het niet interessant?”
Ed: “Ik ben ziek. En je vertelt zulke lange verhalen.”
Ik: “Maar ik vind het zo leuk om te praten! Hoe zou je het vinden als ik het leukste van jou wegdoe, je pc’tje?
Ed: “Prima. Heb ik meer tijd om fijn naar al je verhalen te luisteren.”


Schermafdruk 2015-02-14 17.09.37Mijn schoonvader en ik hebben een speciale band. Dat werd bevestigd toen wij wat weken terug voor het derde jaar op een rij elkaars lootje hadden getrokken voor Sinterklaas. Waar ieder ander gedicht van de familie vol zat met half slinkse opdonders die niet gemeen waren omdat het tenslotte Sinterklaas was, gingen onze gedichten over liefde, rust en gezelligheid. Een paar weken eerder hadden we namelijk ontdekt dat we allebei afzonderlijk van elkaar mindfulness hadden ontdekt. En dat we allebei vergruisd werden hierdoor door onze significant other. Ze begrepen het niet. Maar wij begrepen het wel. Wij waren mindful.

Al snel gingen we apps uitwisselen, keken we elkaar begrijpend en invoelend aan en zeiden we dingen tegen elkaar als ‘het is oké’ en ‘het mag er zijn’ terwijl de rest gierend van de lach en met ingehouden sarcasme op de bank lag. Maar zij ervoeren tenslotte ook niet de druk waar ons bestaan dagelijks onder leidt. En dat is oké.

Een paar dagen terug heb ik een nieuwe app ontdekt. Een zalige, zo dacht ik in het begin. Deze app heeft een bodyscan – ‘voel je tenen en laat ze in de grond zakken’ – van een half uur, maar ook een van 10 minuten, voor de drukke zakenvrouw die toch mindful wil zijn. Niet is lekkerder dan vlak voordat je je bed uit moet, nog even met dopjes in je oren tien minuutjes mindful worden en tegen Edgar, de liefde van mijn leven aankruipen. Dat moet met dopjes want toen ik het eens gewoon zo aanzette en Ed wakker werd terwijl ik mindful werd, riep hij keihard in mijn oor dat het niet oké was. 

Maar om eerlijk te zijn, kom ik er wat van terug, van dat hele mindfulgedoe. Vanochtend voordat ik de trein moest halen en nog tien minuten had om mij nog even om te draaien, dacht ik ‘kom, ik doe eens wat anders’.

Ik koos niet voor de bodyscan die ik inmiddels uit mijn hoofde kende, maar ging voor de stille meditatie. Daar kwam ik snel bedrogen mee uit aangezien die na een gongklank gewoon stil bleef. “Hallo”, dacht ik, “dat kan ik zelf ook wel” en ik zocht een ander programma uit. Helemaal onderaan de lijst stond ‘tempel’. Ik kroop weer lekker onder de deken terwijl ik in gedachten de tempel inliep. De stem zei dat ik door wat gangen heen moest, een trap op en daar weer een deur door moest, terwijl buiten de koeien heerlijk in de wei stonden te grazen. Ergens vloog een vlinder langs het raam en in elke kamer stond iets van waarde. Maar ergens tussen de tweede wenteltrap en de vierde deur moet ik in slaap gevallen zijn want toen ik weer wakker werd, stonden we opeens op het balkon. En ik moest de trein halen.

Half slapend ging ik in gedachten weer naar binnen op zoek naar de trap. Ik kwam langs de kamer van verborgen herinneringen, pijnlijke confrontaties en verloren geliefden. Ik stoof langs de balzaal vol geluk terwijl ik koortsachtig nadacht waar die verdomde wenteltrap was gebleven tot ik opeens een stem hoorde, als van boven, zo mooi, zo liefdevol die riep “Maike, Maike”. Ik werd wakker en het was Edgar die bozig riep dat ik uit bed moest omdat ik hem wakker had gemaakt met mijn gedraai. “Kun je nou nooit gewoon even gezellig rustig liggen?” vroeg hij. Beschaamd legde ik mijn oordopjes weg en mijn telefoon met mindfulness-app aan de kant. Dat was ongeveer tegelijkertijd toen ik erachter kwam dat ik de trein had gemist.