Deze zomer is Renske bij mij en Edgar, de liefde van mijn leven komen wonen. Doordeweeks. In het weekend gaat ze terug naar Elst. En in een van die weekenden was in Groningen de vintagemarkt, Klein Berlijn. Ik ging er heen, Rens niet. En omdat ik zo’n lieve zus ben, kocht ik een prachtige gele vintage jas voor haar.

Ik had niets gezegd en hem stiekem tussen haar andere kleren gehangen. Toen ik maandag op mijn werk zat, stuurde ze me deze foto en nog honderd appjes met hartjes.

12087517_10153704511181098_2009734824_n

Ik was de beste zus van de wereld. Hoe hip zou Rens door de stad lopen, ware het niet dat ze een week later in Elst bedacht dat ze hem nog even in de wasmachine ging gooien. Dit was de tweede foto die ik van de jas kreeg.

12081494_10153704511131098_1709440973_n

OMG.


‘I used to think that I could never lose anyone if I photographed them enough. In fact, my pictures show me how much I have lost.’
– Nan Goldin

Ergens in januari vroegen mijn ouders of ik naar Suriname wilde na mijn examen. Natuurlijk wilde ik dat en vanaf dat moment ben ik mijn vakantie gaan plannen. Maike zei dat ik heel veel foto’s moest maken. Ik had bedacht dat ik ruim de hele maand dat ik hier was elke dag een plog zou maken, net als 10e. Ik zou elke dag van mijn fantastische avontuur vastleggen zodat ik dat toffe gevoel dat ik altijd heb wanneer ik in Suriname ben, altijd ging bewaren.

Toen ik hier eindelijk alleen was, lukte me dat niet. Ik moest zo wennen om hier weer te zijn. Hier waar alles zo bekend is, maar toch ook zo vreemd. Waar mensen mij herkennen als ik door de stad loop of ergens kom, maar zelf bijna geen mensen meer ken. Maar ook waar ik eindelijk alle dingen weer kan doen die ik vier jaar lang niet heb kunnen doen en waar ik alles weer kan eten wat ik vier jaar lang niet heb kunnen eten.

In die eerste week maakte ik wel foto’s, maar ik vond het lastig. Aan de ene kant zijn foto’s een geweldige manier om herinneringen te bewaren, maar aan de andere kant lukte het mij niet. Het lukte mij niet om de sfeer, de mooiheid en het blijde gevoel dat ik op dat moment heb, op de foto te zetten. Als ik door Suriname loop of de stad uit ga, dan vind ik Suriname zo mooi. Zo verschrikkelijk mooi. Op een avond ben ik een ijsje gaan eten in de stad aan de Waterkant. We hadden uitzicht op de Bosje brug waar de auto’s overheen reden, de lichtjes die bij Fort Zeelandia in de bomen hingen, de mensen die rondliepen en het terrasje dat vol zat met mensen. Ik word daar heel blij van, maar dat zie je allemaal niet terug op mijn foto’s.

De een-na-laatste dag in #suriname werd ik wakker in mijn hangmat met deze #zonsopgang #VSCOcam

Een foto die is geplaatst door Renske Veltman (@itsrenske) op

Een andere reden waarom ik het lastig vind, is omdat Suriname anders is dan Nederland. Suriname ziet er anders uit. Minder luxe. Meer chaos. Zelf moet ik daar altijd even een dag aan wennen als ik in Suriname ben. Ik moet dan even mijn first world mind uitzetten en dan is het weer normaal. Daarna vind ik Suriname zo mooi. Juist omdat het minder luxe is. Omdat er meer chaos is. Het is gewoon Suriname. Ik wil alleen dat andere mensen het ook mooi vinden. Van iets dat je zelf heel gaaf of mooi vindt, wil je graag dat andere mensen dat ook vinden. Je wilt ermee pronken en er een beetje over opscheppen. Dat wil ik ook over Suriname. Ik wil dat andere mensen mijn land ook zo mooi vinden. Het is alleen niet het uiterlijk. Het is ook de sfeer die er is. Die sfeer kan ik niet overbrengen, waardoor het uiterlijk overblijft. En ik ben bang dat anderen dat helemaal niet zo mooi vinden zoals ik dat vind.

Misschien komt het ook wel omdat ik geen fotograaf ben. Als ik besluit om van een dag een plog te gaan maken, ben ik constant bezig met foto’s maken en mooie composities te zoeken. En dan is de foto soms niet goed belicht. Terwijl ik eigenlijk meer geniet als ik gewoon ga genieten van die dag. Als ik niet druk bezig ben met foto’s maken. Als ik gewoon één mooi moment zie, daar snel een foto van maak en dat op instagram zet. Van mijn reis in Suriname heb ik maar een paar foto’s. Van de vijf weken dat ik hier ben, heb ik de meeste toffe, mooie en blije momenten niet gefotografeerd. Maar ik zou ook niet zo goed weten hoe ik zoiets dieps moet bewaren. Niet op een foto en soms ook niet zo goed in mezelf.


Zondag ging ik naar Joden Savanne. Cynthia McLeod schrijft over deze plaats in haar boek ‘Hoe duur was de suiker’ en sindsdien wil ik heeel graag naar deze plek. Het was heel gaaf en bijzonder, maar ik had het in mijn hoofd toch iets mooier gemaakt dan het was, waardoor het ook een beetje tegenviel. Het was wel een hele leuke dag, gewoon even buiten de stad en wat leuks doen. Op de weg terug kwamen we een kreek tegen langs de weg en daar zijn we even gaan zwemmen.

_DSC0482_DSC0481_DSC0488_DSC0511_DSC0512_DSC0513Foto 12-07-15 20 54 13_DSC0514

Foto 12-07-15 20 49 53Foto 12-07-15 20 48 37_DSC0536_DSC0543-2_DSC0537-2


1 juli. De dag van mijn diploma-uitreiking, die ik bijwoonde vanuit Paramaribo en de dag van Keti Koti. Op Keti Koti vieren de Surinamers dat de slavernij afgeschaft werd. Dit was op 1 juli 1863 en sindsdien is het een nationale feestdag en wordt het groots gevierd.

Foto 01-07-15 09 03 30Ik ging de verbinding eerst even testen met vriend G. Het werkte!

 

Foto 01-07-15 15 37 45Hier was het begonnen.

Foto 01-07-15 17 59 40In Nederland was het laat, maar in Suriname was het nog maar vijf uur. Dus op naar de stad voor een feestje.

Foto 01-07-15 18 04 48Er waren dansende meisjes..

Foto 01-07-15 18 06 34Indianen..

Foto 01-07-15 18 24 04En ik kocht schaafijs.

Foto 01-07-15 18 18 22Zoooo lekker!

Foto 01-07-15 18 17 43Deze foto maakte ik, geheel in traditie. (De traditie is: Op Keti Koti met schaafijs op de foto terwijl je kijkt als een ebbe.)

DSCN1327
attitude

Foto 01-07-15 18 34 08In de palmentuin was er een optreden.

Foto 01-07-15 18 54 11Maar wij liepen door. Ze hadden lichtjes opgehangen <3

Foto 01-07-15 18 55 52Zelfs de maan was perfect <3

Foto 01-07-15 19 11 32We gingen even naar de pier, waar mensen mij nog herkenden ook al was ik al vier jaar niet meer in Suriname geweest. Ik kende ze alleen niet meer, dus het was een beetje gek, maar ook wel stoer.

Foto 01-07-15 19 25 36Het werd al donker.

Foto 01-07-15 19 50 58Dus we gingen snel op weg.

Foto 01-07-15 19 55 49Hier naar toe.

Foto 01-07-15 20 17 13Alleen jammer genoeg niet om pizza of kip te eten. We werden hier opgehaald.


Ik ging op  a v o n t u u u u r ! 

Foto 23-06-15 08 57 44Heel veel andere mensen gingen ook naar Suriname

Foto 23-06-15 09 09 16Nu begint het echt, spannond


Foto 23-06-15 09 39 23Ik moest mijn bezorgde familie gerust stellen en als ik in het vliegtuig zat even melden dat ik daar was. Ze denken zeker dat ik dom ben.

Foto 23-06-15 09 41 34Ik vloog de halve wereld over, om precies te zijn ruim 7600 kilometer.

Foto 23-06-15 10 16 12Dit is schiphol vanaf de bovenkant.

Foto 23-06-15 15 57 57Ik keek een film en toen maakte ik een sudoku en toen sliep ik wat

Foto 23-06-15 15 58 01Ik maakte bij toeval deze artsyflartsy foto, Maike vindt het waarschijnlijk gewoon een slechte foto. Maar oh the joy wanneer je geen professionele fotograaf bent en gewoon kan genieten van plaatjes.

Foto 23-06-15 17 43 51Daarna waren we er al bijna !!1! De vlucht duurde ruim negen uur, in tegenstelling tot de maximaal vijf minuten die het duurde om tot hier te lezen.

Foto 23-06-15 18 39 48Ik maakte nog een artsyflartsy foto. Ik ben zo kunstzinnig!!

We zijn er. EINDELIJK! Na een half jaar hiernaar uitgekeken te hebben, ben ik eindelijk in Suriname!!!


 

Oh the irony

Foto 25-06-15 09 32 48

 

 

 

 


Voor een fles drank haalde Renske mij over om haar gala te fotograferen. Dat wilde ik wel. Renske kwam in een Volkswagenbusje aanrijden. En wat was ze mooi <3. _DSC0058DSC_0048_DSC0061DSC_0052DSC_0055_DSC0067_DSC0069DSC_0170_DSC0182_DSC0388_DSC0200

En natuurlijk aan het eind van de avond nog even samen 🙂
DSC_0195


Op YouTube is er een hele gave YouTuber, of eigenlijk zijn het er twee want het is een tweeling, die supergave video’s maakt. Ik ben altijd een beetje jaloers, want ik wou dat ik ook zulke gave dingen kon maken. Misschien in de verre toekomst nog eens.

De afgelopen maanden hebben ze een documentaire reeks op YouTube gezet die ik dan nog eens extra gaaf vind. Afgelopen zondag kwam Part III uit en nu is de serie compleet. Ik wil ze allemaal hier delen, omdat ik punt 1: heel mooi vind hoe ze alles hebben gefilmd en ook het gebruik van muziek. Ook laten ze het verhaal vertellen door de vrouw die gefilmd wordt. Punt 2 – en dit vind ik het mooiste aan de drie documentaires – : ze hebben drie vrouwen gefilmd die alledrie doen wat ze het liefst willen doen. Ze hebben hun beroep gemaakt van wat ze het allerliefste doen en daar heb ik best wel veel bewondering voor. Ik denk dat iedereen dat wel wil als je ‘groot’ bent. Dat je elke dag juist dat  kan doen waar je helemaal gelukkig van wordt. Dan zijn het geen little shreds, maar one big shred.

De drie docu’s zijn wel gesponsord door Skype. Dat maakt namelijk wel duidelijk waarom Skype vaak terugkomt in de filmpjes.

Following Heart – The Violinist

Following Heart – The Shark Conservationist

Following Heart – The Artist

Andere filmpjes van JacksGap waarin ze een nummer opnemen in een oude ‘shed’. Rustige muziek en mooi gefilmd: https://www.youtube.com/playlist?list=PLCz4fqxNcuDlRblzYkwS9COs5XuiF7V1A

Het YouTube Kanaal van JacksGap: https://www.youtube.com/user/JacksGap


Ik ging vanmiddag samen met Edgar, de liefde van mijn leven in de stad een kop koffie drinken. Eigenlijk kon ik maar aan een ding denken. Er zou die middag, terwijl wij onze tijd in de stad aan het verdoen waren, een pakketje bezorgd worden. Pour moi!

En pakketjes, daar houden wij van. Toen ik thuis kwam, rende ik naar de buren en daar stonden niet 1, maar 2 pakketjes op mij te wachten. Woot Woot. In deze blog een heerlijke update van al dat moois dat ik gekocht en gekregen heb.

Het eerste pakket was een kado in mooi vloeipapier met een strikje. 

Een paar dagen terug schreef Hanneke van Fittevrouwen.nl (superleuke blog!) dat ze een vest wegdeed. Die wilde ik wel! Juist omdat mijn nichtje Mira precies dezelfde heeft. Er zat een superlieve kaart bij. Ik haalde het papier eraf en Edgar, die naast mij stond, kreeg de schrik van z’n leven. Op de doos stond heel groot BABY SET. “Wat?” riep hij. “Nee, nee, Hanneke heeft toch zelf een kindje.” En toen ik even later het vest aandeed, keek hij om en zei: “nu heb ik er ook een.”

Superlief_kado_met_superlief_kaartje_van__fittevrouwen._Blij_mee__
Woot_woot

Dan pakket 2.

Als zelfs mijn schoonvader er weet van heeft en ik niet, dan ben ik erg laat. Vanochtend waren Edgars ouders bij ons op de koffie en ik schepte op dat ik een pakketje kreeg. Van Dille en Kamille. Wat erin zat? Gewoon, dingetjes. “Oh, dat is toch zo’n winkel. Daar ben ik weleens geweest”, riep mijn schoonvader vanaf de bank. “Hm”, dacht ik.

’s Middags pakte ik eindelijk al dat moois uit. Eerst dit mooie nestkastje. Ik heb wel niet zelf een baby, maar dan wil ik op z’n minst babyvogels in de buurt. Daar ga ik even een mooie plek voor zoeken in de tuin. En dan de paprikapoeder die ik eerder al op de plog van 10e zag. Die moest ik ook hebben. Ik liet hem aan Edgar ruiken. “Smokey”, zei hij.

_DSC1790
_DSC1792

Vervolgens heb ik de meest random items bij elkaar gekocht. Een borstel met harde haren, stoomkruiden omdat Edgar al weken loopt te snuiven (“maar ik ga toch niet met mijn kop onder een theedoek, hallo, ik ben geen ouwe kerel”) en de schattigste cupcakehoudertjes met mini-appels erop. En dan nog dit heerlijke mes die Nigella ook altijd gebruikt in haar kookshow. Een beetje kruiden hakken, zalig!

_DSC1796_DSC1795_DSC1793

Het is jammer dat de kick van online shoppen zo snel uitwerkt. Ik wil alweer… <3. >> Wat is jouw favo webshop?