Angst wil eigenlijk alleen maar dat je vlucht. Maar welke kant je oprent, zegt het natuurlijk niet.

Ik zag zojuist een hele mooie film. Het ging over Robin de Puy, een hele toffe portretfotografe uit Amsterdam (voor de liefhebber, ze fotografeert ook met Mamiya <3). In de film gaat ze drie maanden reizen in de VS in haar up. Toen ze tiener was, had ze een keer een lijst gemaakt van 0 tot 100. Op 0 stond wat ze het minste eng vond, thuis zijn met vrienden, en op 100 het allerengst: in je eentje op reis.

robin

Ik vind haar werk fantastisch en had zonder het te weten er al veel van gezien. Ze maakt de meest spraakmakende portretten en een aantal had ik zonder te weten dat ze van haar waren al regelmatig als voorbeeld gebruikt voor mijn eigen shoots. In dit NRC-artikel vertelt ze over haar werk en waarom ze die enge reis wilde maken:

Toch wringt er iets. „Ik was 24 uur per dag met fotografie bezig”, vertelt de tengere fotografe in een Amsterdams café. „Ik kon geen nee zeggen tegen opdrachtgevers, ik was als de dood dat ik dan geen werk meer zou hebben. Dat houd je niet vol. Ik was gewoon overwerkt, daar kwam het op neer. Ik kon niets bedenken wat ik nog deed buiten de fotografie. Mijn motor had ik verkocht omdat ik toch geen tijd had om erop te rijden. Mijn creativiteit droogde op. Ik maakte nauwelijks nog vrij werk. Het was duidelijk dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging.”

Ik vind haar zo dapper dat ze op reis ging. Dapper om aan de andere kant van de wereld niet meer weg te kunnen lopen voor jezelf, voor je eigen gedachten en je eigen rusteloosheid. Dapper omdat ze haar eigen – creatieve – grens ziet en stopt. De drempel van onzekerheid die ze steeds overgaat om contact te maken met mensen en dan de mooiste en diepste verhalen te horen. Love it.

Je kijkt de film hier.


1 juli. De dag van mijn diploma-uitreiking, die ik bijwoonde vanuit Paramaribo en de dag van Keti Koti. Op Keti Koti vieren de Surinamers dat de slavernij afgeschaft werd. Dit was op 1 juli 1863 en sindsdien is het een nationale feestdag en wordt het groots gevierd.

Foto 01-07-15 09 03 30Ik ging de verbinding eerst even testen met vriend G. Het werkte!

 

Foto 01-07-15 15 37 45Hier was het begonnen.

Foto 01-07-15 17 59 40In Nederland was het laat, maar in Suriname was het nog maar vijf uur. Dus op naar de stad voor een feestje.

Foto 01-07-15 18 04 48Er waren dansende meisjes..

Foto 01-07-15 18 06 34Indianen..

Foto 01-07-15 18 24 04En ik kocht schaafijs.

Foto 01-07-15 18 18 22Zoooo lekker!

Foto 01-07-15 18 17 43Deze foto maakte ik, geheel in traditie. (De traditie is: Op Keti Koti met schaafijs op de foto terwijl je kijkt als een ebbe.)

DSCN1327
attitude

Foto 01-07-15 18 34 08In de palmentuin was er een optreden.

Foto 01-07-15 18 54 11Maar wij liepen door. Ze hadden lichtjes opgehangen <3

Foto 01-07-15 18 55 52Zelfs de maan was perfect <3

Foto 01-07-15 19 11 32We gingen even naar de pier, waar mensen mij nog herkenden ook al was ik al vier jaar niet meer in Suriname geweest. Ik kende ze alleen niet meer, dus het was een beetje gek, maar ook wel stoer.

Foto 01-07-15 19 25 36Het werd al donker.

Foto 01-07-15 19 50 58Dus we gingen snel op weg.

Foto 01-07-15 19 55 49Hier naar toe.

Foto 01-07-15 20 17 13Alleen jammer genoeg niet om pizza of kip te eten. We werden hier opgehaald.


Ik werd wakker met een kusje van Maike

Foto 27-06-15 09 18 43Daarna ontbeet ik met dit gezelschap.

Foto 27-06-15 09 47 59Ik ging op weg.

Foto 27-06-15 09 59 52Hiernaartoe.

Foto 27-06-15 10 08 17Ik ging zwemmen.

Foto 27-06-15 10 52 27Daarna las ik dit geweldige boek.

Foto 27-06-15 11 29 06En at een broodje met kip en dronk een zuurwater.

Foto 27-06-15 12 13 49Aan de wandel! [Als je goed kijkt, kun je alle muskietenbulten zien op mijn benen. Niet alles is dus zo leuk als het lijkt – het jeukt namelijk als een malle.]

Foto 27-06-15 12 14 13Ik liep langs het Chinese warenhuis waar ze letterlijk alles verkochten – R e d   A p p l e

Foto 27-06-15 12 33 21Thuis!

Foto 27-06-15 16 12 12Ik deed het juiste shirtje aan..

Foto 27-06-15 13 47 37en maakte een hele stapel plogs – drie dus.


Een nieuwe dag, en ik ging een fiets huren in de stad.

Foto 25-06-15 11 21 57Ik liep vanaf het eindstation van de bus naar Zus&Zo, waar ook Fietsen in Suriname zit.

Foto 25-06-15 11 48 44Het duurde langer dan ik dacht en het was ook warmer dan ik dacht. Dus ik had wel een glas soft verdiend.

Foto 25-06-15 12 09 23Toen ik me eindelijk niet meer verrot zweette, ging ik een fiets huren. Ik vond het alleen een beetje duur en laten we eerlijk zijn, niemand heeft zin om in dertig graden te fietsen. Dus toen moest ik weer teruglopen naar de bus.

Foto 25-06-15 12 15 11Ik liep door de palmentuin..

Foto 25-06-15 12 19 09Langs het onafhankelijkheidsplein..

Foto 25-06-15 12 20 25en langs het presidentieel paleis.

Foto 25-06-15 15 10 09Ondertussen zaten mijn ouders aan het bier in Duitsland.

Foto 25-06-15 15 18 19

En nam ik finaal de verkeerde bus. [Het huisje is waar ik moet zijn en het grijs is de route die ik gereden heb – dezelfde weg heen en terug. Toen ben ik maar uitgestapt en moest ik nog twintig minuten lopen, in de hitte.]

 


Ik ging op  a v o n t u u u u r ! 

Foto 23-06-15 08 57 44Heel veel andere mensen gingen ook naar Suriname

Foto 23-06-15 09 09 16Nu begint het echt, spannond


Foto 23-06-15 09 39 23Ik moest mijn bezorgde familie gerust stellen en als ik in het vliegtuig zat even melden dat ik daar was. Ze denken zeker dat ik dom ben.

Foto 23-06-15 09 41 34Ik vloog de halve wereld over, om precies te zijn ruim 7600 kilometer.

Foto 23-06-15 10 16 12Dit is schiphol vanaf de bovenkant.

Foto 23-06-15 15 57 57Ik keek een film en toen maakte ik een sudoku en toen sliep ik wat

Foto 23-06-15 15 58 01Ik maakte bij toeval deze artsyflartsy foto, Maike vindt het waarschijnlijk gewoon een slechte foto. Maar oh the joy wanneer je geen professionele fotograaf bent en gewoon kan genieten van plaatjes.

Foto 23-06-15 17 43 51Daarna waren we er al bijna !!1! De vlucht duurde ruim negen uur, in tegenstelling tot de maximaal vijf minuten die het duurde om tot hier te lezen.

Foto 23-06-15 18 39 48Ik maakte nog een artsyflartsy foto. Ik ben zo kunstzinnig!!

We zijn er. EINDELIJK! Na een half jaar hiernaar uitgekeken te hebben, ben ik eindelijk in Suriname!!!


 

Oh the irony

Foto 25-06-15 09 32 48

 

 

 

 


Maike en ik hebben best wel veel contact. Al is dit wel in vlagen. Soms hebben we dat we heel veel bellen en constant appen, en dat dat dan na twee dagen alweer stopt. De afgelopen twee weken hebben we elkaar nauwelijks gesproken, totdat Maike zondag appte, ‘Facetime?’ Doordat we allebei ziek waren en dus veel sliepen en ik moest leren voor de toetsweek duurde dit nog tot donderdag. We hebben toen bijna anderhalf uur zitten facetimen en sindsdien appen we constant. Daarom wat Maike dit weekend allemaal appte, want het was prettty random.

Donderdagavond

Nadat Maike vraag 9 fout had van De slimste mens. De vraag was: ‘wat onderzoekt een paleontoloog?’
Ik: “Friends is je fav. Hoe dan?”
M: “Ja, had dinosaurus ingevuld. Maar dat klopt dus niet.”
Ik: “Loser.”

Dit is de stand tussen ons. Het groene rondje ben ik, obviously.

Statistieken

Vrijdag

Ik: “Echt stom is dit. Ik heb twee dagen vrij om gewoon de hele dag te doen wat ik wil. Heb ik het probleem dat papa en mama de Mattheüs Passion kijken en je weet hoe papa van klassieke muziek houdt, dus het staat niet op een beschaafde toon, maar knoerdehard. En eigenlijk wilde ik dat boek lezen dat ik gekocht had of het boek van 10e, maar jij hebt t. Rotleven.”
M: “Haha, fml.”
Ik: “En buiten dat ben ik gewoon ontwend dat ik niets doe en gewoon vrij heb en nu verveel ik me.”
M: “Ja. Ik ben vanochtend naar de bloemenjaarmarkt geweest, ze hadden een wasabiplant. Ik heb ‘m niet gekocht, wel een laosplant, kerrie, rozemarijn, marjolein, rabarber en allemaal bloemetjes.”
Ik: “Ok.”
M: “En vanavond ga ik lekker wijn drinken bij Bien.”
papa

Zaterdag

M: “Ik mis je opeens.”
Ik: “Jeej, deze zomer kom ik logeren.”
M: “In Suriname, ja.” (Ik ga inderdaad een maand naar Suriname!!!11!1!)
Ik: “Nee. Hetzelfde moment als dat festival in t Noorderplantsoen is.”
M: “Oh. Noorderzon? Wanneer is dat?”
Ik: “Hoe moet ik dat nou weten?”
M: “Uh… internet?”

Zondag

M: “We hebben net buiten op het gras een spelletje gedaan met biertje. In de zon. Zo leuk.” 
Ik: “Jaa.”
M: “Heb zin in komende week, want het gaat niet zo hard in de tuin. Het is iets te koud allemaal. Maar het wordt zo weder warm dus dan loopt alles lekker uit.”
Ik: “Het wordt weder warm, ja.”
M: “Autocorrect.”
Ik: “Lol.”
M: “Lol.”

fanceh pants


Schermafdruk 2015-02-14 17.09.37Mijn schoonvader en ik hebben een speciale band. Dat werd bevestigd toen wij wat weken terug voor het derde jaar op een rij elkaars lootje hadden getrokken voor Sinterklaas. Waar ieder ander gedicht van de familie vol zat met half slinkse opdonders die niet gemeen waren omdat het tenslotte Sinterklaas was, gingen onze gedichten over liefde, rust en gezelligheid. Een paar weken eerder hadden we namelijk ontdekt dat we allebei afzonderlijk van elkaar mindfulness hadden ontdekt. En dat we allebei vergruisd werden hierdoor door onze significant other. Ze begrepen het niet. Maar wij begrepen het wel. Wij waren mindful.

Al snel gingen we apps uitwisselen, keken we elkaar begrijpend en invoelend aan en zeiden we dingen tegen elkaar als ‘het is oké’ en ‘het mag er zijn’ terwijl de rest gierend van de lach en met ingehouden sarcasme op de bank lag. Maar zij ervoeren tenslotte ook niet de druk waar ons bestaan dagelijks onder leidt. En dat is oké.

Een paar dagen terug heb ik een nieuwe app ontdekt. Een zalige, zo dacht ik in het begin. Deze app heeft een bodyscan – ‘voel je tenen en laat ze in de grond zakken’ – van een half uur, maar ook een van 10 minuten, voor de drukke zakenvrouw die toch mindful wil zijn. Niet is lekkerder dan vlak voordat je je bed uit moet, nog even met dopjes in je oren tien minuutjes mindful worden en tegen Edgar, de liefde van mijn leven aankruipen. Dat moet met dopjes want toen ik het eens gewoon zo aanzette en Ed wakker werd terwijl ik mindful werd, riep hij keihard in mijn oor dat het niet oké was. 

Maar om eerlijk te zijn, kom ik er wat van terug, van dat hele mindfulgedoe. Vanochtend voordat ik de trein moest halen en nog tien minuten had om mij nog even om te draaien, dacht ik ‘kom, ik doe eens wat anders’.

Ik koos niet voor de bodyscan die ik inmiddels uit mijn hoofde kende, maar ging voor de stille meditatie. Daar kwam ik snel bedrogen mee uit aangezien die na een gongklank gewoon stil bleef. “Hallo”, dacht ik, “dat kan ik zelf ook wel” en ik zocht een ander programma uit. Helemaal onderaan de lijst stond ‘tempel’. Ik kroop weer lekker onder de deken terwijl ik in gedachten de tempel inliep. De stem zei dat ik door wat gangen heen moest, een trap op en daar weer een deur door moest, terwijl buiten de koeien heerlijk in de wei stonden te grazen. Ergens vloog een vlinder langs het raam en in elke kamer stond iets van waarde. Maar ergens tussen de tweede wenteltrap en de vierde deur moet ik in slaap gevallen zijn want toen ik weer wakker werd, stonden we opeens op het balkon. En ik moest de trein halen.

Half slapend ging ik in gedachten weer naar binnen op zoek naar de trap. Ik kwam langs de kamer van verborgen herinneringen, pijnlijke confrontaties en verloren geliefden. Ik stoof langs de balzaal vol geluk terwijl ik koortsachtig nadacht waar die verdomde wenteltrap was gebleven tot ik opeens een stem hoorde, als van boven, zo mooi, zo liefdevol die riep “Maike, Maike”. Ik werd wakker en het was Edgar die bozig riep dat ik uit bed moest omdat ik hem wakker had gemaakt met mijn gedraai. “Kun je nou nooit gewoon even gezellig rustig liggen?” vroeg hij. Beschaamd legde ik mijn oordopjes weg en mijn telefoon met mindfulness-app aan de kant. Dat was ongeveer tegelijkertijd toen ik erachter kwam dat ik de trein had gemist.


Normaal gesproken werk  ik op zaterdag van half acht tot kwart over vier in de Bakkerij. Vandaag had ik vrij, echt vrij. Voor het eerst sinds halverwege juli. Ik had al wel twee keer eerder vrij gevraagd, maar de eerste keer was ik het hele weekend in Rotterdam en werd ik alsnog om acht uur aan het ontbijt verwacht en de tweede keer werd ik gebeld dat mijn college ziek was en of ik alsnog even een paar uurtjes wilde werken.

Dit is dus mijn eerste vrije-ik-heb-verder-helemaal-niets-bijzonders-geplande zaterdag. Dus na lekker uitgeslapen te hebben zat ik om tien uur MythBusters te kijken – op zaterdagochtend zijn er jammer genoeg nog geen leuke series op tv zoals HIMYM – toen mijn vader de woonkamer binnenkwam. Hij wilde wat tegen mijn moeder zeggen, maar halverwege de zin viel hij stil en keek hij samen met mij naar MythBusters. Hij stond midden in de woonkamer terwijl mijn moeder zei: ‘Henk, He-enk, wat was je nou aan het zeggen?’ Ik heb verder echt geen idee hoe het gesprek verder ging, want MythBusters.

Toen de reclame begon, kwam mijn vader naar me toe gelopen, ging naast me zitten op de bank en wreef over mijn knie. ‘Ja, Renske, ik vind het zo gezellig dat je een keer een zaterdag thuis bent. Dat gebeurt tegenwoordig nooit meer, ja. Echt leuk!’ Waarna hij opstond en samen met mijn moeder naar Rhenen ging.

Ja pap, gezellig.

IMG_1616
IMG_1617