Angst wil eigenlijk alleen maar dat je vlucht. Maar welke kant je oprent, zegt het natuurlijk niet.

Ik zag zojuist een hele mooie film. Het ging over Robin de Puy, een hele toffe portretfotografe uit Amsterdam (voor de liefhebber, ze fotografeert ook met Mamiya <3). In de film gaat ze drie maanden reizen in de VS in haar up. Toen ze tiener was, had ze een keer een lijst gemaakt van 0 tot 100. Op 0 stond wat ze het minste eng vond, thuis zijn met vrienden, en op 100 het allerengst: in je eentje op reis.

robin

Ik vind haar werk fantastisch en had zonder het te weten er al veel van gezien. Ze maakt de meest spraakmakende portretten en een aantal had ik zonder te weten dat ze van haar waren al regelmatig als voorbeeld gebruikt voor mijn eigen shoots. In dit NRC-artikel vertelt ze over haar werk en waarom ze die enge reis wilde maken:

Toch wringt er iets. „Ik was 24 uur per dag met fotografie bezig”, vertelt de tengere fotografe in een Amsterdams café. „Ik kon geen nee zeggen tegen opdrachtgevers, ik was als de dood dat ik dan geen werk meer zou hebben. Dat houd je niet vol. Ik was gewoon overwerkt, daar kwam het op neer. Ik kon niets bedenken wat ik nog deed buiten de fotografie. Mijn motor had ik verkocht omdat ik toch geen tijd had om erop te rijden. Mijn creativiteit droogde op. Ik maakte nauwelijks nog vrij werk. Het was duidelijk dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging.”

Ik vind haar zo dapper dat ze op reis ging. Dapper om aan de andere kant van de wereld niet meer weg te kunnen lopen voor jezelf, voor je eigen gedachten en je eigen rusteloosheid. Dapper omdat ze haar eigen – creatieve – grens ziet en stopt. De drempel van onzekerheid die ze steeds overgaat om contact te maken met mensen en dan de mooiste en diepste verhalen te horen. Love it.

Je kijkt de film hier.