dadeltaartje
We zaten in het leukste toetjeswinkeltje van Groningen te kletsen. Zij dronk thee en ik koffie. Beiden hadden we een dadeltaartje met toffeesaus. Ik trok streepjes door de saus over het taartje terwijl ik vertelde over mijn nieuwe blog. (hier wil ik een linkje plaatsen, maar waanzin: je bent er al!]) Opeens legde ik mijn vork neer en riep ik net iets te enthousiast: “Oh, mag ik jou ook interviewen voor mijn blog?” Ik vind mijn vriendin namelijk 1. supertof. 2. zij heeft hele leuke ideeën over het leven en geluk en 3. ze is gewoon supertof.

Haar reactie was dat ze gelijk vijf keer nee riep. “Nee, nee. Nee. Nee. Nee, echt niet.” Teleurgesteld ging ik weer streepjes trekken. “Hoezo niet dan?”

Ze dacht even na en zei toen: “Ik wil pas op zo’n blog als m’n leven gelukt is.” Ik peinsde daar even over door en beargumenteerde toen: “Ja, maar dat is nooit zo. En daar gaat mijn blog toch ook over. Wat je in die tussentijd doet tot je leven een keer gelukt is. Over mijn pogingen gelukkig te zijn. Over wat er leuk is of niet leuk. Over hoe ik de wereld zie.”

Het bleef nee. Thuis dacht ik er verder over na. Ik vind het zelf ook wel spannend om weer te gaan bloggen. Twee jaar geleden schreef ik vooral over Edgar, de liefde van mijn leven (dat blijft wel, denk ik), over mijn reizen en waar ik thuis was, en vooral over alle flauwe, grappige, onzinnige en overdreven avonturen die ik meemaakte. Mijn moeder verzuchtte soms wel eens hoe erg ze het vond dat er mensen waren die dat allemaal geloofden. Die dachten dat ik écht zo was, of gruwel, dat zij zo was zoals ik over haar schreef.

Maar nu ben ik best veranderd. Ja, Edgar is nog steeds bij mij (dank de goden), maar verder ben ik niet meer aan het reizen, werk ik gewoon bijna 50 uur in de week en ben ik – toch wel – redelijk saai geworden. Het kwartje viel pas toen de LINDA.MEIDEN bloggers zocht en ik mij gelijk wilde aanmelden, want superleuk, echt iets voor mij. Leeftijd: 16 – 24. En ik ben 25!!!

Toen Renske en ik in de winter bedachten dat we Little Shreds wilden beginnen, vond ik het een heel gaaf idee. Maar nu hij live is: waar moet ik over schrijven? Toen ik twee jaar geleden blogde, had ik niet verwacht dat het nu allemaal al gelukt zou zijn, maar ik hoopte het stiekem wel. Eigenlijk is een van de weinige dingen die ik de afgelopen twee jaar ontdekt hebt, dat je je in ieder geval wel heel gelukkig kan voelen van dadeltaartjes met toffeesaus.