Voordat ik Edgar, de liefde van mijn leven leerde kennnen, vleidde ik mij met het idee dat ik best wat van computers, verbindingen en tech-info in het algemeen wist. Zo af en toe belde een klasgenoot mij (jazeker, mij!) op voor een vraag over het editen van video en waar dat ene knopje ook alweer zat. Ik wist het. Ik regelde in ons studentenhuis de internetverbinding en had als een van de eerste digitale en interactieve tv. Ik riep altijd, en nog steeds, dat je je vriendenkring naast gezellig ook strategisch moet inrichten. Zorg dat je sowieso iemand erin hebt die een auto kan fixen, iemand die lekker kan koken en iemand met medisch inzicht. En natuurlijk iemand die tech-savvy is. En die laatste was ik zelf. Hoe mooi.

Toen leerde ik Ed kennen en bleek mijn wereld een illusie te zijn. You know nothing Jon Sno. Ed wist er veel meer van, installeerde zelf zijn pc en lachte me uit toen ik vertelde dat ik op mijn 12e op computerles had gezeten. Hij poepte op computerles. En zoals het gaat in een relatie verdeel je de taken en gaat de tijd eroverheen. Na een poosje beantwoord je steeds minder vragen tot de dag aanbreekt dat je je lief opbelt vanaf je werk om te vragen wat de shortcode voor copy paste is op een mac. Ik ben niet tech-savvy meer, maar ach, hoe erg is dat. Ed heeft sinds wij samen zijn alleen nog maar bami pinda en lasagne gemaakt. Dus.

Misschien kan ik dan niet meer het imago tech savy hebben, dan toch op zijn minst hip en happening. Op de hoogte van de laatste trends, handigheidjes en volledig new media georienteerd. Dat ben ik. Yes yes.

Tot Ed en ik pas na een etentje met vrienden een nieuwe datum wilden prikken. Ik pakte mijn old skool agenda erbij, een bruine met gouden randje die ik vorig jaar met zorg uitgezocht had. Het gesprek viel stil. Allemaal keken ze naar mij. “Heb jij nog een agenda?” riep de eerste. “En je hebt een bedrijf in nieuwe media?!” “Ik dacht dat jij zo creatief en hip was?!!” Ik voelde een rode gloed opkomen net als die keer dat ik erachter kwam dat mijn rok in mijn panty was blijven hangen en ik al een half uur door de Herestraat had gehuppeld. “Fuck”, dacht ik.

Vandaag zat ik te googlen. Het is december. Mijn agenda heeft nog maar een maand en dan is ‘ie uit. What to do, what to do. Al mijn vrienden hebben een digitale agenda op de tel. En ik hoor er niet bij. Dus, en het voelt als een stap in de toekomst van de mensheid, heb ik komend jaar geen papieren agenda meer maar een op mijn telefoon. Die Edgar koppelt aan mijn laptop, ipad en werkagenda’s hier en daar. Nu weet ik hoe mijn vader zich moest voelen toen de typemachine niet meer nodig was en ze voor het eerst een floppy in een computer stopten om hem op te starten. Episch.