Renske bedacht ongeveer 100 en iets meer dagen geleden dat we mee gingen doen met de 100 Happy Days uitdaging op Instagram. Je kon je eigen hashtag maken (jaja) en die van ons was dus #100happyshreds. We begonnen superenthousiast onze favoriete momenten van de dag te fotograferen, maar na dag 15 begon ik al toe te geven en na dag 60 had ik het opgegeven.

In deze blog ga ik je vertellen waarom ik niet 100 dagen achter elkaar gelukkig kan zijn.

Renske heeft de uitdaging perfect volgehouden. Elke dag plaatste ze een toffe foto van wat haar die dag gelukkig maakte. Elke dag nummerde ze de foto’s zodat je precies kon zien hoeveel dagen ze al meedeed. Pas op het eind begon ze te smokkelen en trok ze wat oude Surinamefoto’s uit een doos en poste ze in één dag zes foto’s. Ja, zo kan ik het ook, dacht ik toen. Alleen was het toen al dag 100 en hoefde het niet meer. Renske vroeg me heel vaak waarom ik niet meer meedeed. Ik wist vaak niet een antwoord. Voordat we 100happyshreds deden, plaatste ik namelijk elke dag wel één of meer foto’s op Instagram. En opeens lukte het me niet meer.

Hele toffe momenten

Wanneer ik de foto’s terugkijk, zie ik zoveel toffe momenten. Ons nichtje Mira Belle is geboren (zeker goed voor 4 dagen aan foto’s), ik heb een bedrijf gestart (#ditisijzersterk), mijn liefste vriendinnetje Eef is 1 jaar geworden (wat een feest was dat), Rens is komen logeren (woot woot), en verder zie ik vooral heel veel foto’s van Edgar, de liefde van mijn leven, vrienden, zomer en koffie drinken in de stad. Als ik ze terugkijk, vind ik het echt heel leuk. En toch kon ik niet 100 dagen gelukkig zijn.

Want dat is het bij mij. Zodra het opeens moet, dan lukt het niet meer. Voordat we begonnen, knalde ik vaak leuke, suffe, onnozele momenten online. Er lag niet zoveel druk op, ik hoefde het ook niet vol te houden. Niemand hoefde het leuk te vinden, want ik had het zelf leuk en dat was genoeg. Morgen kon het anders zijn, misschien was het dan even niet meer leuk, maar ook dat was oké. Je kunt tenslotte niet altijd gelukkig zijn.

Ik durfde niet

Toen Rens en ik begonnen aan Little Shreds had ik een idee bedacht voor een fotoserie. Renske vond het heel tof. Voordat ik het ging posten, vertelde ik het idee eerst aan wat vrienden en liet ik ze lezen wat ik geschreven had. Die keken me twijfelend aan. Weet je zeker dat je dat wilt? Waarom zou je ’t doen? En: Niemand wil dit lezen, Maik. Dat waren zo ongeveer de reacties. Dus deed ik het niet.

Het idee was dat ik selfies zou maken wanneer ik me onzeker zou voelen. Of verdrietig of bang. Een selfie van hoe het op dat moment is. Een mooi filter erop: zo ziet het eruit wanneer je niet per se heel vrolijk bent. Wanneer je niet het mooiste licht zoekt, de mooiste compositie en je vrolijkste gezicht. Als onderschrift zou ik vertellen welk gevoel ik op dat moment had en waarom. Een fotoserie die laat zien dat het leven ook donker kan zijn. Niet per se omdat ik depri zou zijn of omdat het superslecht gaat, maar gewoon omdat het leven twee kanten heeft en waarom laten we eigenlijk met z’n allen alleen maar één kant zien? Plus: ik heb een blog en daar mag ik best wat quasi diepzinnige stukken op zetten.

Dus. Tussen alle happychallenges waar ik de laatste tijd mee om de oren geslagen word, plaats ik het bij deze alsnog. Misschien niet meer als serie, maar gewoon eenmalig.

Onderaan de blog zie je ook mijn eerste foto en wat ik voelde toen ik die maakte.

Ok, here goes:

“Ik wist niet dat het leven zo donker kon zijn.” We zaten in de kroeg, een vriendin en ik. We dronken rode wijn. Zij vertelde over een kutperiode waarvan ik niet had geweten dat ze dat zo had doorgemaakt. Terwijl we vriendinnen waren. Zijn.

Twee jaar terug was ik overspannen. Dat heb ik toen aan niet zoveel verteld. Op internet al helemaal niet. Het was gewoon even stil. Stil op mijn profiel en stil op mijn blog. Ik ben namelijk liever vrolijk. Blij en onbezorgd. Niemand hoeft te zien hoe donker het kan zijn. Daar loop ik niet mee te koop. Mensen die dat wel doen, geef toe, zijn een beetje raar. Op Facebook zetten dat het slecht gaat, is een beetje zielig. Een foto posten dat je huilt, attention whore!

Voor mijn afstudeerproject interviewde ik mijn zus. Ik wilde gelukkig zijn en dat kon niet in Nederland, vond ik. Ik kom namelijk uit Suriname en daar zou ik het wel zijn. Mijn zus zei toen dat je niet altijd gelukkig kan zijn. Het klinkt misschien gek, maar dat was echt shocking news voor mij. Sindsdien is het – soort van – mijn motto geworden.

Je kunt niet altijd op de top zijn. Sterker nog: het zijn toppen omdat er dalen zijn. Hoe hoger de top, hoe dieper het dal. Of andersom. In ieder geval, het hoort erbij. Pas als je verdrietig kunt zijn, kun je ook blij zijn. Pas als je boos bent, kun je vergeven. En pas als je weet hoe het donker is, kun je kiezen voor licht.

Donker

Het moment van deze foto: Renske en ik hebben bedacht dat we – weer – gaan bloggen. Ik ben echt onzeker of ik dat nog wel kan en wat iedereen daarvan vindt.

Doe jij mee aan happy-challenges op Facebook/Instagram? Waarom wel of niet?

Waar ben jij onzeker over? En durf je dat ook toe te geven? Online?
Ik hoor graag hoe jij hierover denkt.


pixellife klein
Vandaag is donderdag, gewoon donderdag. Ik ging naar mijn werk. Ik at twee hamkaascroissantjes van de Appie. Ik reed naar huis. Ik knuffelde met Jasper, kookte rijst en schreef een blog. Donderdag. En morgen is het vrijdag.

Soms droom ik grote dromen. Later is het niet meer gewoon donderdag. Later zijn mijn donderdagen mooier en grootser. Later als ik groot ben, staat mijn naam in boekenkasten, drink ik wijn met vriendinnen en heb ik baby’s. Een paar, niet teveel. Dat geldt alleen voor de wijn en de baby’s. Niet voor de boekenkasten. Later ben ik écht gelukkig.

En dat is eigenlijk best gek. Waarom kan ik niet gewoon tevreden zijn met donderdag?

Tim Urban schrijft op zijn geniale blog ‘Life is a picture, but you live in a pixel’. We zijn goed in dromen. We kunnen prachtige voorstellingen maken in gedachten van hoe het gaat zijn als…, terwijl in werkelijkheid wanneer ‘als’ hier is, je in no time went aan ‘als’. Donderdag blijft altijd gewoon donderdag. Zelfs na die promotie, na je trouwdag en na lots ’n lots of baby’s boeken met je naam.

Je hele leven kan misschien een toffe foto zijn, maar je leeft per pixel.

Je kunt niet per dag uitzoomen. Je kunt alleen vandaag beleven. Pixel voor pixel. Stukje voor stukje. One little shred at the time.