Voor een fles drank haalde Renske mij over om haar gala te fotograferen. Dat wilde ik wel. Renske kwam in een Volkswagenbusje aanrijden. En wat was ze mooi <3. _DSC0058DSC_0048_DSC0061DSC_0052DSC_0055_DSC0067_DSC0069DSC_0170_DSC0182_DSC0388_DSC0200

En natuurlijk aan het eind van de avond nog even samen ūüôā
DSC_0195


Vanmiddag ben ik met Renske naar het Groninger Museum geweest. Ik wilde al veel langer gaan, ik woon tenslotte in Groningen en hoe kan je als goede stadjer nou nooit naar je eigen museum zijn geweest? Ik wil het in deze blog gaan hebben over 1 expositie, namelijk die van Marga Weimans: House of Fashion. Niet dat de rest saai was, maar ze konden gewoon niet tippen aan de droomjurken van Weimans, die ook nog eens Surinaamse roots heeft. Dat laatste doet verder niet ter zake, maar vind het altijd wel een belangrijk detail. Oke, ik moet eerlijk zijn: ja, de jurken waren mooi, maar de echte reden waarom ik hierover blog, is omdat ik eindelijk – voor het eerst van mijn leven – kunst snap. Ik snapte het. En op het eind riep ik lyrisch: “het gaat over mij. Het gaat echt over mij.” Ik voelde me zo begrepen.

Halverwege de expositie¬†bleef ik opeens staan en draaide me om. Ik rende met mijn camera langs de andere bezoekers terug naar het begin en gilde over mijn schouder naar Rens: ik snap het – ik snap het – moet foto’s maken – blog – ik snap het. Renske bleef een beetje staan en twijfelde of ze¬†iets terug moest roepen of gewoon net moest doen alsof ze niet bij mij hoorde.

Bij het begin beginnen, dacht ik. Ik maakte deze twee mooie foto’s van de Wonderlandcollectie van Weimans. Na deze foto’s zal ik uitleggen wat ik snapte en hoe het kwam dat ik mijn eigen trouwjurk tegenkwam op die expositie (echt waar!):
dromenland
Marga Weimans is een Rotterdamse kunstenares. De expositie heet House of Fashion, waarin ze bedacht dat ze zelf net als Coco Chanel een beroemd modehuis heeft. In dit modehuis zijn er verschillende jurkenlijnen die allemaal op een andere manier vertellen wie zij is, wat je identiteit is. Een jurk die zegt wie je bent – kan het nog mooier? Nee.

Elke jurkenlijn vertelt op een andere manier over wie ze is.¬†Dromenland, de jurken die gebaseerd zijn op Alice in Wonderland – met felle kleuren en konijn, zijn je fantasie.¬†Er waren andere jurken die gebaseerd waren op de omgeving (City Life), ge√Įnspireerd door materialen van gebouwen (Aerial), spaanplaat, dat soort dingen. Je omgeving zegt wie je bent. Waar je vandaan komt, waar je woont of waar je toevallig bent of graag heen gaat.

single instagram postHet moment dat ik het snapte, begon toen ik de zaal Body Archive inliep. Weimans heeft haar DNA-code laten omzetten naar een kleurenpatroon die door de zaal heen te zien is op een soort installatie die de poppen aan hebben (you had to be there). Tot dan toe liep ik nog redelijk onnozel door de zalen zoals ik meestal ben wanneer ik kunstzinnige dingen zie of aanhoor. Meestal denk ik ‘uhu’ en knik ik wat om niet al te dom en onwetend te lijken, maar in werkelijkheid bedenk ik me dan wanneer we weer naar de KFC zullen gaan.

collageDe ruimte na Body Archive had allerlei collages waar je kon zien hoe Weimans dacht en haar werk had gemaakt. Toen dacht ik “Aha, collages. Kijk, hier kan ik wat mee.” In mijn studententijd en ook met mijn afstudeerfilm collaagde ik mij wat af. Opeens klikte het. Weimans wil natuurlijk vertellen hoe je jezelf ziet en uitdrukt (waarschijnlijk denken jullie nu ‘duh’, maar dat komt omdat ik het hierboven heel goed heb uitgelegd. In de expositie waren alleen jurken en geen getypte uitleg. Ik bedoel maar).

En toen kwam de laatste zaal. Die heette: Most Beautiful Dress in the World. Er was alleen een ingang en als je binnenliep, stond je in oneindig veel witte lagen stof. Je stond √≠n de jurk!! Aaah… en ik kon maar √©√©n ding bedenken: zo moet het dus voelen om in mijn trouwjurk te staan. Ja, mijn trouwjurk, ja.

Ik vond het zo te gek van Weimans dat de ‘most beautiful dress in the world’ gewoon m√≠jn trouwjurk is. Renske vond het wat overdreven maar het was al te laat: als in een trance stond ik daar te twirllen in (ja, echt √≠n) mijn jurk. Het was magisch.
magisch