vederlicht

Ik tegen Edgar, de liefde van mijn leven: “Heb je mijn laatste blog al gelezen?”
Edgar: “Waar ging die over?”
Ik: “Dan moet je op mijn blog kijken.”

En half uur later. “Heb je ‘em al gelezen?”
Hij: “Nee.”

Ik weet dat het niet zo is, maar in mijn hoofd zie ik mijn relatie als een die bezongen wordt in Disneystijl. De prins altijd in aanbidding tot de prinses terwijl zij, vederlicht met die taille van haar, op zijn schoot springt. Ik heb dat bij Ed weleens geprobeerd, zelfs op de dag der dagen. Dat zag er minder romantisch uit dan ik wil dat het eruit ziet. Toen ik de trouwfoto’s later terug zag en mijn kuiten zag zwieren, klopte dat niet met hoe ik terug dacht aan dat moment.

Terug bij Edgar. Ik keek sip. Een discussie volgde, want waarom vind je mijn blog niet superleuk? “Stel, hè, Maike”, zei Edgar, “stel nou dat ik steeds op zo’n blog van een ander meisje zat. Hoe zou je dat vinden?”

Ik zei niks. “Een beetje gay, ja”, zei hij terwijl hij zich omdraaide. Daar had hij wel een punt.
“Maar het is mijn blog.”
“Ja, dat vind ik leuk. Voor jóu.”

“Maar je moet toch mooi vinden wat ik maak? Stel dat ik zou gaan schilderen. Zou je mijn kunstwerken dan lelijk vinden?”
Edgar: “Die kans is vrij groot.”
Ik: “He????!!!”
“Ja, je lijkt me gewoon niet het typ dat goed kan schilderen.”

Het was even stil.
Ik, met mijn laatste troef: “Je weet dat ik dit op mijn blog ga zetten.”
Hij: “Dat Lees Ik Toch Niet.”