Na een maand van superveel werken, bedacht Edgar, de liefde van mijn leven afgelopen donderdag dat het hoog tijd was voor romantiek. Ed had nog een bon liggen voor onbeperkt spareribs eten in Eext en wie ons kent weet dat er voor ons niets romantischer is dan dat. Spareribs, stil dorpje, samen <3. We kwamen binnen rond half 8, stipt op tijd want we hadden gereserveerd tenslotte. Terwijl we arm in arm de drempel overstapten, zagen we het al. Het hele cafe was leeg. Ik mompelde tegen de serveerster 'we hebben gereserveerd' terwijl ik om me heen keek en het hooi zag waaien. We gingen zitten bij het raam en het avontuur begon. Al snel zaten we met wijn in onze linkerhand en elkaars vingers in de rechterhand terwijl we elkaar diep en verliefd in de ogen keken. Ik zei: "Je ziet er leuk uit", tegen Ed. "Ja", zei Ed terwijl hij lief terugkeek. "Maar mannen worden ook alleen maar knapper als ze ouder worden", zei hij toen. "Maar vrouwen niet. Dus geniet ik extra van hoe leuk jij er wel niet uit ziet vanavond." Hij keek me verliefd aan terwijl ik een grote slok wijn nam om me voor te bereiden op de uitbarsting. "WAT?" riep ik terwijl ik mijn hand terugtrok. Op dat moment zag ik de serveerster vanaf de andere kant van het restaurant in een langzame pas naar ons toelopen. Bij onze tafel stopte ze en vroeg 'is alles naar wens'. Wij wat mompelen natuurlijk terwijl Ed met zijn ogen duidelijk probeerde te maken dat hij het allemaal niet zo bedoelde, dat ik zo mooi was en liefde en meer. Ik zat alleen maar nijdig in mijn spareribs te hakken. Spareribs die Gordon Ramsay trouwens fuck roepend uit zou kotsen. Het weekend erna zat ik bij vriendin J een kop koffie te drinken. "Hoe is 't?" vroeg ze. "Ja..." begon ik. "Edgar zei gisteren dat het heel leuk was", zei J. Ed had de dag ervoor opgepast op kleine E. "Ja, nou, ja, dat kan hij wel zeggen..." en het hele verhaal kwam er uit. Van eerst de opmerking en hoe we erna de wereld aan onderwerpen erbij hadden gehaald. "Ik ben zo blij", zei J toen ik klaar was met mijn verhaal, "ik bedoel ik vind het vervelend voor je, maar ik ben zo blij dat wij niet de enige zijn die altijd ruzie maken in een restaurant." Ik nam een slok van mijn koffie. "Waar ging het uiteindelijk over?" "Ja, dat weet je wel", zei ik. "Aah ja", knikte ze, "daar gaat het bij ons ook altijd over." We dronken onze koffie op en ik dacht erover na hoe Ed en ik ruzie maken over de meest suffe onderwerpen waar elk stel ruzie over maakt. Hoe we het erna weer goed maken en samen biertjes drinken in de zon. En ik dacht zolang we maar heel cliche blijven, heb ik het toch best getroffen met een man die alleen maar knapper wordt.