332459__wonder-woman_p
Al een paar keer had F het gezegd. Ik moest en zou die Ted-talk kijken over ‘Fake it ‘till you make it’. “Jaahaa”, dacht ik terwijl ik elke keer de kriebels kreeg als hij erover begon. Het hele idee van iets faken – wat dan ook – staat me gewoon tegen. Je beter voordoen dan je bent, is gewoon vermoeiend, vind ik. Tot ik vorige week weer in de studio van IJzersterk was en F, inmiddels mijn zeer gewaardeerde partner in crime, mij voor het blok zette: En NU ga je hem kijken.

In deze blog lees je waar de Ted-talk over ging en hoe het kwam dat ik uiteindelijk twee keer de Wonderwoman deed.

Ik hou van TedX. Tijdens mijn studie had ik de club ontdekt en het was alsof ik persoonlijk E=mc2 ontdekt had. Ik vond het zo gaaf. Zo inspirerend. Avonden keek ik speeches die op de website stonden af en toe afgewisseld met een oude aflevering van Friends, ik was tenslotte ook gewoon 20 en student. Toen F, D en ik deze zomer samen IJzersterk begonnen, had F al een paar keer gezegd dat ik deze Ted-talk moest kijken. Eindelijk nestelde ik me afgelopen weekend samen met Edgar, de liefde van mijn leven en een vol glas rode wijn op de bank en keken we hem.

Amy Buddy vertelt in deze Ted-talk dat ‘je lichaamstaal vormgeeft wie je bent’. We geloven dat je met je gedachte controle kunt hebben over je gedrag, maar je gedrag kan ook controleren hoe je denkt. ‘Mind over body’ wordt ‘body over mind’. Ze vertelt over een onderzoek die ze hebben gedaan met een aantal proefpersonen. Vlak voor een sollicitatiegesprek – want dat vinden we immers het meest verschrikkelijke in het leven – liet ze een groep power poses doen en een groep niet. De groep met de power poses was een stuk zelfverzekerder. Kennelijk communiceer je met je lichaamshouding niet alleen naar je publiek, maar ook naar jezelf.

Edgar en ik waren nog wat sceptisch. Toen vertelde ze dat je mensen met somberheid een pen kunt laten vasthouden met hun mond en ze worden vanzelf vrolijker. Wij lagen dubbel. Er ging wat wijn over de rand en de rest van de speech keken we met plezier. Wat een heerlijke voorbeelden.

Het zag er belachelijk uit

De volgende dag zat ik op de 9e op kantoor. Ik had die nacht slecht geslapen. Het kon aan de wijn hebben gelegen, of het was iets anders, maar ik was moe. En niet per se vrolijk. Ik chatte met Ed en hij leefde met me mee. “Maar, Maik”, typte hij ’s middags, “doe de pen-truc”. Ik keek om me heen. Iedereen was druk aan het werk. Ik stopte nonchalant een pen tussen mijn tanden. Met een grote grimas was ik aan het typen tot ik na een minuut of zo – ik hoop niet dat het langer was – bedacht hoe stom ik eruit zag. Dat idee maakte me erg vrolijk.

Later vertelde ik aan F dat ik de speech gekeken had. En hem waanzinnig vond. Ik had zelfs de wonderwoman twee keer gedaan. Eén keer bij de koffieautomaat en één keer toen ik op de lift stond te wachten. De Wonderwoman als power pose hoef ik denk ik niet te omschrijven, met een beetje fantasie verklaart ‘ie zichzelf wel. F was trots op me. Voor mijn eigen zelfwaarde vertelde ik maar niet dat ik ook vijf minuten met een pen in mijn bek had zitten typen.

Bekijk de Ted-talk hier:

Ben jij weleens bezig met hoe je doet en wat je uitstraalt? Wat zijn je ervaringen?