‘I used to think that I could never lose anyone if I photographed them enough. In fact, my pictures show me how much I have lost.’
– Nan Goldin

Ergens in januari vroegen mijn ouders of ik naar Suriname wilde na mijn examen. Natuurlijk wilde ik dat en vanaf dat moment ben ik mijn vakantie gaan plannen. Maike zei dat ik heel veel foto’s moest maken. Ik had bedacht dat ik ruim de hele maand dat ik hier was elke dag een plog zou maken, net als 10e. Ik zou elke dag van mijn fantastische avontuur vastleggen zodat ik dat toffe gevoel dat ik altijd heb wanneer ik in Suriname ben, altijd ging bewaren.

Toen ik hier eindelijk alleen was, lukte me dat niet. Ik moest zo wennen om hier weer te zijn. Hier waar alles zo bekend is, maar toch ook zo vreemd. Waar mensen mij herkennen als ik door de stad loop of ergens kom, maar zelf bijna geen mensen meer ken. Maar ook waar ik eindelijk alle dingen weer kan doen die ik vier jaar lang niet heb kunnen doen en waar ik alles weer kan eten wat ik vier jaar lang niet heb kunnen eten.

In die eerste week maakte ik wel foto’s, maar ik vond het lastig. Aan de ene kant zijn foto’s een geweldige manier om herinneringen te bewaren, maar aan de andere kant lukte het mij niet. Het lukte mij niet om de sfeer, de mooiheid en het blijde gevoel dat ik op dat moment heb, op de foto te zetten. Als ik door Suriname loop of de stad uit ga, dan vind ik Suriname zo mooi. Zo verschrikkelijk mooi. Op een avond ben ik een ijsje gaan eten in de stad aan de Waterkant. We hadden uitzicht op de Bosje brug waar de auto’s overheen reden, de lichtjes die bij Fort Zeelandia in de bomen hingen, de mensen die rondliepen en het terrasje dat vol zat met mensen. Ik word daar heel blij van, maar dat zie je allemaal niet terug op mijn foto’s.

De een-na-laatste dag in #suriname werd ik wakker in mijn hangmat met deze #zonsopgang #VSCOcam

Een foto die is geplaatst door Renske Veltman (@itsrenske) op

Een andere reden waarom ik het lastig vind, is omdat Suriname anders is dan Nederland. Suriname ziet er anders uit. Minder luxe. Meer chaos. Zelf moet ik daar altijd even een dag aan wennen als ik in Suriname ben. Ik moet dan even mijn first world mind uitzetten en dan is het weer normaal. Daarna vind ik Suriname zo mooi. Juist omdat het minder luxe is. Omdat er meer chaos is. Het is gewoon Suriname. Ik wil alleen dat andere mensen het ook mooi vinden. Van iets dat je zelf heel gaaf of mooi vindt, wil je graag dat andere mensen dat ook vinden. Je wilt ermee pronken en er een beetje over opscheppen. Dat wil ik ook over Suriname. Ik wil dat andere mensen mijn land ook zo mooi vinden. Het is alleen niet het uiterlijk. Het is ook de sfeer die er is. Die sfeer kan ik niet overbrengen, waardoor het uiterlijk overblijft. En ik ben bang dat anderen dat helemaal niet zo mooi vinden zoals ik dat vind.

Misschien komt het ook wel omdat ik geen fotograaf ben. Als ik besluit om van een dag een plog te gaan maken, ben ik constant bezig met foto’s maken en mooie composities te zoeken. En dan is de foto soms niet goed belicht. Terwijl ik eigenlijk meer geniet als ik gewoon ga genieten van die dag. Als ik niet druk bezig ben met foto’s maken. Als ik gewoon één mooi moment zie, daar snel een foto van maak en dat op instagram zet. Van mijn reis in Suriname heb ik maar een paar foto’s. Van de vijf weken dat ik hier ben, heb ik de meeste toffe, mooie en blije momenten niet gefotografeerd. Maar ik zou ook niet zo goed weten hoe ik zoiets dieps moet bewaren. Niet op een foto en soms ook niet zo goed in mezelf.